The magic zone
Jammer van de NWO en NSE, Marcel. Ik zou dit benoemen als meetlat-teleurstellingen 😉 Je weet dat ik niet zo’n fan ben van allerlei criteria waar we zo vaak langsgelegd worden. En of dit nu gaat om een product of om een opleiding waar je zoveel tijd en energie in stopt. Het motiveert niet, zeker niet als je te horen krijgt dat het niet goed genoeg is (en je daardoor niet goed genoeg voelt, tenminste zo voelt dit vaak bij mij). Hoe je de rubrics ook opstelt, beoordelen blijft altijd subjectief. Iedereen kijkt naar de wereld vanuit zijn eigen referentiekader. We hebben allemaal onze eigen ideeën over hoe de wereld in elkaar zit en hoe je moet leven en werken om het goed te doen. Dat nu meer realiserend kan ik ook beoordelingen van anderen over mij(n producten) wat meer relativeren, alhoewel ik toch altijd nog door een eerste gevoel van teleurstelling moet 🙂
Motivatie uit het leven behalen is heel belangrijk! In ons leven kunnen we ons in verschillende zones bevinden: comfort zone, je learning zone, je panic zone en de magic zone! Zie dit mooie filmpje dat ik via Ilse weer eens zag
Daar waar je warm voor loopt, waar je in gelooft, dat motiveert om door te gaan. Ondanks de vele teleurstellingen op de weg er naar toe. Ik wil naar die magic zone, dus overwin ik angst, onzekerheid en frustratie in de panic zone. Voor mij is dat social learning, voor jou is dat gaming. En of die promotie nu komt, of later (als 102 jarige kan het ook nog :)) of nooit. Dat is iets wat je jezelf als doel in het leven stelt. Ik heb me voorgenomen die master te halen, dus doe ik daar nu alles voor (en laat ik veel voor …). Maar ik weet wel dat dit de laatste keer is dat ik een formeel leertraject heb gevolgd. Ik leer verder wel sociaal 🙂 Leren en leven gaat wat mij betreft over verbinding tussen mensen.
Jij vroeg mij wat ik dacht over: “Gaan gaming en onderzoek wel samen in de gezondheidszorg als je als ICTer precies in het midden zit en nergens echt bij hoort (zowel gaming, noch gezondheidszorg wereld)?” JA! Jij bent een bruggenbouwer pur sang! We hebben dat thema ‘boundary crossing‘ al eens samen met Karin Winters verkend. Mensen die grenzen over durven te gaan maken het verschil! En zoals jij al eerder ‘tegen mij blogde’: we choose this not because this it easy, we choose it because it is hard.
Blijf die grens heen en weer oversteken. Dan zit je ook in je magic zone!
Groet,
Judith
Review on games for diabetics
Ha Judith,
In het Games for Health journal was een mooi artikel om weer warm te lopen voor het werken volgende week. Een review artikel over (serious) gaming, gamification and virtual environments bij diabetici. De onderzoekers bekeken 307 artikelen en vonden slechts een stuk of 10 onderzoeken die voldeden aan de door hun gestelde voorwaarden, zodat er sprake kon zijn van duidelijke effecten van de interventie.
De basis inclusie/exclusie criteria zijn niet heel vreemd (het moet een origineel artikel zijn , de game moet het primaire interventie element zijn, het moet gaan over diabetici en self management en er moet kwalitatief of kwantitatief iets gemeten worden. Ik kan in mijn quick scan niet direct vinden hoeveel artikelen overblijven na deze stap wel zie ik dat de onderzoekers STROBE meenemen in hun selectie. En na STROBE blijven er 10 artikelen over. Zoals je vaak ziet in (gezondheidszorg gerelateerde) studies is er een lijst van, in dit geval 22 items, waarop een artikel moet scoren. Komt de score boven een bepaalde waarde dan telt het onderzoek mee. Er blijven dus in dit geval 10 artikelen over.
De meeste studies waren of te klein in omvang van populatie of te kort van duur om veranderingen echt zichtbaar te kunnen maken en met voldoende zekerheid conclusies te kunnen trekken. De studies bespreken bijna allemaal gedragsverandering met betrekking tot de ziekte en het omgaan daarmee. Het blijft jammer dat ondanks de potentie die uit de artikelen straalt van de meerwaarde dit niet/nauwelijks geconcludeerd kan worden op basis van langdurige cijfers.
Ik vraag me af hoe snel de wereld van de gaming geaccepteerd wordt zodat geldverstrekkers van onderwijs langdurige studies ondersteunen om effecten te kunnen meten? Of ligt het eraan dat de juiste games/game elementen nog niet op de juiste manier zijn ingezet om daadwerkelijk duidelijke verschillen te laten zien.
Of werkt gaming als het bewust is alleen voor de gamers en moet de rest zo in the game of life verwerkt worden, zodat de niet gamers dan verbetering ervaren?
Gaan gaming en onderzoek wel samen in de gezondheidszorg als je als ICTer precies in het midden zit en nergens echt bij hoort (zowel gaming, noch gezondheidszorg wereld)?
Wat denk jij Judith?
Motivatie halen uit het leven
Helaas geen tweede ronde van de NWO promotiebeurs voor docenten dit jaar om motivatie uit te halen.
Helaas geen briljante NSE score waar hard voor gevochten is om motivatie uit te halen.
Helaas geen duidelijke verandering van omgeving of context om motivatie uit te halen.
Gelukkig is motivatie altijd te halen uit het leven. Soms moet je wat verder zoeken, maar soms wordt het je aangereikt recht voor je gezicht. Toch moet je steeds zelf de link leggen om die motivatie ook te gebruiken. ICT, innovatie is overal en mensen die er voor gaan ook. Ook zonder NWO op dit moment heb ik me bedacht dat ik nog lang niet genoeg geleerd heb van de wereld van de onderzoekers. Vrijwilligers, Specialisten, Adviseurs, Managers, Beleidsmakers, Gemeenteraadsleden been there, done that and ach ja sommige meer dan andere maar laat maar komen. Voor de onderzoekswereld heb ik dat nog niet. En dat ligt niet aan de onderzoekers, want dat zijn echt leuke mensen. Alleen de weg die ik tot nu toe belopen heb om die wereld te leren kennen was geen gelukkige. Die moet beter. Wellicht beter door de extra motivatie uit het leven



