Categorie archief: Gaming

Spelend veranderen: wat gaan we doen?

Hoi Marcel,

Jij weet als geen ander hoe je speltheorie voor verschillende uitdagingen kunt inzetten. Jaap Boonstra, hoogleraar organisatieverandering en leiderschap neemt in zijn nieuwste boek Veranderen als samenspel. Een positieve kijk op het veranderen en vernieuwen van organisaties afstand het planmatig vernieuwen. Nu de werkelijkheid veel dynamischer is geworden helpt een planmatige veranderaanpak volgens Boonstra niet meer, je kan dan maar beter gaan spelen šŸ™‚

In de podcast van Tjip de Jong licht hij zijn spelmodel in een uurtje toe. Het boek geeft meer theoretische diepgang en de bijbehorende zeer uitgebreide website biedt achtergrondinformatie, film- en videomateriaal, testjes, etc.

Boonstra’s oratie Lopen over water heb ik gelezen tijdens mijn masterstudie Leren en Innoveren. Ik heb daar destijds ook over geblogd. Ik schreef toen dat: “Boonstra vanuit de dynamische systeemtheorie en het sociaal constructivisme het concept van lerend vernieuwen introduceert. In deze visie veronderstelt hij dat ontwikkelingen en vernieuwingen op gang worden gebracht door instabiliteit en dialoog over de spanning dit dit met zich meebrengt. Kern is dat de feedbackprocessen zichtbaar worden. Mensen geven betekenis aan gebeurtenissen en creĆ«ren samen nieuwe mogelijkheden. Deze manier van veranderen en vernieuwen kent geen heldere doelen. De wijze van handelen is open. Ik snap nu beter mijn weerstand (niet pluis) bij de proces-planmatige aanpakken. Ik zag het mislukken. Onderwijs is immers een zeer dynamische omgeving.”

In zijn nieuw boek Veranderen als samenspel neemt hij nog meer afstand van de planmatige aanpak om te veranderen. Als de werkelijkheid dynamisch is dan werkt planmatige veranderen niet meer. De toekomst kan immers niet planmatig voorspeld worden. Boonstra zocht naar een nieuwe manier van kijken naar veranderen. Hij vond dat in de speltheorie. Het spelmodel dat hij in zijn boek beschrijft is een manier van kijken naar verandering als continu en doorlopend proces, een manier om beweging op gang te brengen.

Spelers verbeelden zich de toekomst, zoeken hun weg in een onzekere wereld en zetten zich in om hun toekomst gestalte te geven. Vanuit de spelmetafoor gaat het niet om een planmatige verandering met vooropgezette doelen. Het gaat om een collectief zoekproces waarin spelers samenwerken aan organiseren, veranderen en vernieuwen. Daarmee biedt de spelmetafoor een positieve kijk op het veranderen en vernieuwen van organisaties als collectief proces (p. 9).

De inleiding gaat in op de bedoeling van de spelmetafoor en over speelsheid. Het geeft een introductie op alle elementen van het speelveld, die vervolgens in 11 hoofdstukken verder uitgewerkt zijn en voorzien van theoretisch inzichten. Elk hoofdstuk is afgesloten met veranderkundige afwegingen. In het laatste hoofdstuk worden een aantal voorbeelden beschreven.

  1. Speelveld verkennen
  2. Spelers in kaart brengen
  3. Spelambitie verbeelden
  4. Spelpatronen doorgronden
  5. Spelidee beredeneren
  6. Spelidee concretiseren
  7. Spelverdeling organiseren
  8. Spelvormen inbrengen
  9. Spelbeleving ervaren
  10. Speler zijn
  11. Spelen met het spelmodel

Het spelmodel geeft taal aan veranderingen. De taal die Boonstra gebruikt om zijn spelmodel toe te lichten vind ik aansprekend. Zo bladerend door het boek herken ik vele theorieƫn en inzichten. In de veranderkundige afwegingen geeft hij taal aan mijn gevoelens die ik soms heb bij veranderingen waar ik mee te maken heb.

Wat gaan we doen? En wie doet er mee?

Dit zijn de kernvragen bij veranderen volgens Boonstra. Deze vragen creƫren positieve sfeer en beweging. Iedereen kan meedoen, maar hoeft niet. Begin daar waar ruimte zit en energie bestaat voor veranderen. Veranderen is niet alleen iets van het management, ook leiders, bestuurders, professionals zijn allemaal gelijkwaardige spelers op het speelveld. Het kennen van de historie en de informele organisatie is een belangrijk gegeven bij veranderen (spelpatronen doorgronden), volgens Boonstra. Door beeld en verhaal te maken van het spel worden spelers aan het denken gezet en ontstaat er ruimte voor veranderingen en vernieuwing (p.217). Ook taal is belangrijk, duidelijk maken waar we het over hebben. Boonstra had moeite om zijn taal in het boek aan te passen van planmatige taal in speltaal. Planmatige taal zit diep in ons. Ook veroorzaakt door externe partijen die plannen willen om te waarborgen wat gaat gebeuren. Controle is een illusie in een dynamische omgeving, zegt Boonstra in de podcast.

Volgens Boonstra zijn er een aantal misvattingen over veranderen, hij noemt oa.:

  • de noodzaak van urgentie is achterhaald en gebaseerd op de onjuiste veronderstelling dat mensen alleen in beweging komen als er urgentie wordt ervaren;
  • inschakelen van externe adviseurs miskent de kracht en kwaliteit die in de organisatie zelf aanwezig zijn;
  • verandering kan je niet managen.

Boonstra begrijpt dan mensen verandermoe zijn geworden van planmatige veranderingen die nooit afgemaakt zijn. Het spelmodel heeft met een andere aanpak te maken. Veranderingen zijn een doorgaande beweging. Het is nooit af. Daarom worden bij het spelen met het spelmodel ook niet meer moe šŸ™‚

Het boek is mooi geĆÆllustreerd met figuren, heeft een rustige bladspiegel en is voor zien van een literatuurlijst, eindnoten en een register.

Ik ken verschillende Did you know?-versies. Deze trof ik aan op de website behorende bij het boek. De video behoord bij het verkennen van het speelveld. Het blijft een ongewisse toekomst, ook voor het onderwijs.

Of dit de werkelijkheid is in 2028? Het jaar dat ik met pensioen ga, of misschien ook niet. We zullen het zien. Ondertussen blijven we maar spelend veranderen. Dan blijft het leuk šŸ™‚

Wat gaan we doen?

Groet,
Judith

Escape Game @Rijksmuseum

Hi Marcel,

Eind juni appte ik Liesbeth Mantel (@Moqub voor intimi šŸ™‚ ) het bericht uit de Volkskrant over een Escape Game in het Rijksmuseum. Liesbeth, hoofd Exposities, Collecties & Informatie van De Domijnen, heeft altijd belangstelling voor nieuwe dingen. Zij reageerde prompt: Zullen we samen op onderzoek gaan? We hadden al een lunchdate gepland. Die vond dus plaats in Amsterdam voordat we op Ć©Ć©n van de warmste dagen van het jaar het redelijk koele Rijksmuseum ingingen. Had ik het artikel in de Volkskrant nu maar goed gelezen dan was ik beter voorbereid en was ik niet zo op het verkeerde been gezet door de term ‘Escape Game’.

In de bevestigingsmail hadden we al gelezen dat we niet in een rij hoefde te gaan staan maar onze ogen goed open moesten houden en onder het museum moesten zijn. Die aanwijzing vonden we redelijk snel door een hint (met haar ogen) van de mevrouw achter de informatiedesk šŸ™‚

Na de introductiefilm kregen we de opdracht. We konden kiezen tussen 2 niveaus: beginners en experts. De spelleidster vroeg of we al vaker Escape Rooms hadden gespeeld (wederom op verkeerde been gezet). Ja ik wel. Liesbeth niet. Wij gingen uiteraard voor de expert-opdracht. Dat zou ons zo’n 2 uur kosten. We hadden nog ruim 3 uur tot sluitingstijd. Moest lukken toch?

Zonder te veel van de opdrachten te verklappen. Het spel is prachtig vormgegeven. De ambiance is geweldig. Bezoekers die het spel niet spelen valt niets op. Je komt in ruimtes waar je als bezoeker van Het Rijksmuseum niet snel naar toegaat. Is natuurlijk ook slim want in die ruimtes is het minder druk. Bij alle hints staan spelleidsters die je verder op weg kunnen helpen. Een enkeling deed dat niet zo subtiel. Een beetje jammer.

In eerste instantie moesten we coƶrdinaten vinden zodat we het kantoor van Bert vonden en vervolgens een opdracht om de code van een deur te kraken. De opdrachten waren niet des ‘escape rooms’. Wel leuk hoor. Het waren veelal taalspelletjes en idd vooral je ogen goed gebruiken (voor een spel in een museum, prachtig gevonden). We liepen van zaal naar zaal van verdieping naar verdieping (zonder te rennen!) op zoek naar de hints. Het grote nadeel is dat je dan eigenlijk niets van de collectie ziet. Het is geen educatief spel. Het heeft ook niets met ‘escape’ te maken. Je hoeft nergens uit te ontsnappen. Er zit geen tijdsdruk zoals in een escape room wel het geval is. We hebben over de eerste 3 opdrachten lang gedaan. We hadden nog even wat gedronken (we hadden dorst). De tijdsdruk begon pas toen we nog een nog maar uur hadden voor het laatste gedeelte van het spel. Dat zou heel krap worden, zeiden ze. We konden switchen naar het beginners niveau. No way. Dus wij aan de slag. En met 1 hint vragen, lukte het ons! Vlak voor sluitingstijd hadden we de code gekraakt.

De kop van de Volkskrant was “Escape Game: slimme manier om nieuw publiek te trekken of goedkoop?”
Liesbeth en ik hebben een vermakelijke middag gehad. Maar de term ‘Escape Game’ vind ik verwarrend want daar heeft het niets mee te maken. Het is een speurtocht door het museum. Geef het een andere naam: museum game, kijk je ogen uit of op jacht naar de schat. En werk het thema beter uit. In ieder geval het einde na opening deur. Want waar het om draaide kwam nergens terug. Vind de geheime formule? staat in de trailer maar dat kwam in het spel niet meer terug. Althans mij niet opgevallen.

Het is een leuke manier om met (oudere) kinderen door het museum te lopen. Of als bedrijfsuitje. We zagen een aantal groepen die tegen elkaar speelden, die hadden veel lol. Ik vind het geen activiteit voor een eerste bezoek aan het Rijksmuseum vanwege redenen die ik al heb genoemd. Je komt met het spel niet langs de highlights. Maar je gaat toch niet uit het Rijksmuseum zonder even een blik op de Nachtwacht hebben geworpen? Dat hebben we dan ook nog even gedaan.

Escape Game is nog te spelen t/m 2 september. Meer informatie over kosten (wel een gek bedrag ā‚¬17,77) en aanmelding is te vinden op de website van het Rijksmuseum.
Ook Liesbeth heeft geblogd natuurlijk. Het is niet zo gek dat onze ervaringen overeenkomen. We hebben na afloop op een terrasje het een en ander geĆ«valueerd.Ā Lees haar blog.

Warme groet,
Judith

Leren en games leeslijst

Ha Judith,

Al ben ik momenteel meer bezig met het lezen van artikelen over learning dashboards en learning design, toch blijf ik ‘gaming en learning’ volgen.

Na een week met twee mooie gamification workshops en de begeleiding van een afstudeerder in amsterdam die met een serious game bezig is, past deze lijst van het Institute of Play

http://www.instituteofplay.org/work/projects/games-learning-reading-list/
Groet Marcel

Ervaringskennisbank spel en CF awareness spel

Ha Judith,

Betere namen heb ik nog niet en het is ook eigenlijk niet aan mij om de namen van de spellen te bedenken, maar vandaag ben ik bezig geweest met twee start/brainstorm sessies bij het maken van spellen die uiteindelijk moeten leiden tot een digitale variant.

Allereerst ben ik binnen het project Voor ElkaarĀ bezig met het bedenken en laten bouwen van een online ervaringskenniscentrum. Met een afstudeerder kijk ik welke gamification methodieken er zijn om binnen die omgeving ouders te stimuleren om een bijdrage te leveren, oftewel hun ervaringskennis te delen. Vanochtend hadden we onze eerste (van drie) sessie waarin dat we na focusgroepgesprekken en een literatuurstudie een ontwerp gaan maken van het spel. Of beter gezegd we gaan een (paper) prototype maken van het spel. Het gaat zich over een onderzoek naar gamification, kortom hoe kan ik spelelementen gaan gebruiken in het systeem of in het proces van het delen van ervaringskennis. Maar om met ouders hierover te praten is zo’n paper prototype belangrijk. Tevens ook voor het ontwerpproces an sich. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat we een serious game aan het maken zijn, die door ouders op het moment dat ze bij elkaar komen bij bijvoorbeeld congressen, te gebruiken is. En waarmee dus offline mensen geholpen worden om kennis en ervaringen te delen.

Niels gaat nu een eerste versie knippen, plakken, knutselen op basis van de opgestelde requirements geĆÆnspireerd op Rummikub, kwartet en de 1000 blank cards game met een centrale kennisdata-bank in het midden.

Een eerste schets van mezelf. Ik ben erg benieuwd naar de eerste versie van Niels. Daarover later meer. Maar dat was het niet voor de maandag.

’s Middags had ik een overleg met collega Rianne van Ergotherapie, Marieke en Christianne twee ergotherapiestudenten en Irene MolsĀ ervaringsdeskundige op het gebied van Cystic Fibrosis (CF). Ook dit was een eerste stap op weg naar een spel. De studenten hadden interviews gehouden met patiĆ«nten en familie om te komen tot een spel/digitale ondersteuning voor het spel. Voor de sessie was het doelĀ nog niet helemaal duidelijk: awareness, self management, geld ophalen voor de stichtng, social support, allemaal besproken opties. Uiteindelijk zijn we er in onze brainstorm op uitgekomen dat het een spel moet zijn voor een kind in de leeftijd van de basisschool waarbij het kind geholpen wordt omĀ vanuit de gedachte van wat wel kan, kleine haalbare doelen te stellen en waarbij de omgeving (ouders, school, vriendjes, familie,Ā clubs, maar ook therapeuten, zorgverzekeraars enĀ wellicht zelfsĀ ‘sponsorende bedrijven’) geĆÆnformeerd wordt over de stappen die het kind neemt (ook met betrekking tot CF) en waarbij het kind volgens de methodiek van … (naam vergeten, maar daar gaan de dames over) met behulp van plaatjes en foto’s, geholpen kan worden aan doelstelling, stappen planning, maar zeker ook “wat kan mij daarbij helpen” en waarbij die hulptroepen geholpen kunnen worden door inzicht te geven in de situatie, in de wensen en wellicht in mogelijke acties die zij kunnen uitvoeren om het kind te helpen zonder de regie af te pakken.

Vanuit een spelgedachte laten we ons inspireren door theSims, FLUXX, Kamergotchi the American Horsepower Challenge en natuurlijk SuperBetter. De dames zijn aan de beurt en ook dit is maar een eerste schets van mijn idee van de view voor het kind.

De dames gaan ook een paper prototype maken, zodat we het kunnen spelen om er van te leren. Ik ben erg benieuwd en zal je op de hoogte houden!

Groet Marcel

“You are the hero of your own story”

Must see filmpje, Marcel.Ā Deze TEDEd van Matthew Winkler: What makes a hero?

heroesjourneyKen je het boek The Hero with a Thousand Faces van Joseph CambellĀ (1949)? Winkler behandelt kort het concept uit dit boek:Ā Hero’s journey. De reis van een held begint en eindigt in de gewone wereld,Ā maar de avontuurlijke zoektocht speelt zich af in een onbekende, bijzondere wereld. De reis van elke hero volgt altijd hetzelfde patroon. Ook wij, gewone mensen, volgen deze patronen, we vechten dan wel niet zoals bijvoorbeeld Katniss Everdeen in de Hunger Games tegen allerlei soorten vreemde beesten. Maar ook wij proberen onze comfortzone te verlaten, doen ervaringen op die ons veranderen. Cambell zei: “In the cave you fear to enter lies the treasure you seek.”

Inzicht in dit patroon kan behulpzaam zijn als je game elementen wilt integrerenĀ in je onderwijs of community, dacht ik zo.

Judith

Via @MiekeHaverkort

*blogtitel is ook citaat van Joseph Cambell

%d bloggers liken dit: