Geluk is een keuze, HNW ook?
Hoi Marcel,
Voor ons is ‘Geluk is een keuze’ geen onbekende uitspraak. Onze oud-collega Mariska heeft er zelfs een boek over geschreven. Ik moest er aan denken toen ik het artikel “Het Nieuwe Werken zet arbeidsverhoudingen op z’n kop’ op Frankwatching las. Maar ook toen ik deze week de Friday TED talk via HNWB zag waarin Shawn Achor op typisch Amerikaanse manier vertelt dat als je gelukkig bent, je productiever, beter en succesvoller in je werk bent.
Positieve, gelukkige medewerkers dat is dan toch iets wat elk bedrijf zou moeten nastreven, want het is veel beter voor de organisatie. Dat had de koning van Bhutan in 1972 al door door. In plaats van zo’n groot mogelijk Bruto Nationaal Produkt na te steven, stelde hij het Bruto Nationaal Geluk in. Dus ja, salaris is fijn, maar het geeft mij geen groot geluksgevoel op mijn werk. Wel een (socaal) veilige werkomgeving, waardering, vertrouwen en zelfredzaamheid. Dat is nou ook waar Het Nieuwe Werken om draait. Maar op Zuyd hoor ik weinig over HNW. Een paar maanden geleden was ik even betrokken bij het Maastricht Bereikbaar programma, maar daar niets meer over vernomen.
Voor mij is HNW niet hetzelfde als thuiswerken. Ik ben het eens met eens met de omschrijving van Het Nieuwe Werken op Frankwatching:
Medewerkers hebben de verantwoordelijkheid om zelf te bepalen waar, wanneer, met welke middelen en met wie zij hun werk verrichten. Natuurlijk binnen de waarden van de organisatie en gericht op de resultaten, die je met je collega’s en manager hebt afgesproken. Met als basis een afgewogen balans tussen mens, organisatie en techniek.
De nieuwste techniek maakt anders werken mogelijk. Er zijn door deze verandering nieuwe afspraken tussen mens en organisatie noodzakelijk voor het bereiken van effectiviteit, efficiency en ‘geluk’ door de andere manier van werken. Nou heb ik het geluk nog in een team te werken en een leidinggevende te hebben die mijn manier van werken waarderen. Maar het blijft lastig nieuw te werken als de organisatie als geheel daar geen visie over heeft, waardoor bv. flexplekken wegvallen en open en transparant kennisdelen niet gestimuleerd wordt (voor mij de pijler van HNW).
Binnen Zuyd zit ik in de zoveelste reorganisatie (In welke reorganisatie werk jij?), daar word ik niet gelukkiger van. Maar het valt niet binnen mijn ‘circle of influence‘. Ik wil alleen aandacht geven aan hetgeen ik ook daadwerkelijk kan beïnvloeden. Dus blog ik hier nu over, want daar word ik blij van. Misschien wordt het door managers gelezen en heb ik indirect toch een beetje invloed. 🙂
Ik ben niet de enige Zuyderling die worstelt met de regelmatige veranderende organsatiebeleid. Ilse Meelberghs heeft op haar blog De Lerende Docent ook over hoe zij onafhankelijk van beleid bevlogen haar werk kandoen. Ik ben het helemaal met haar eens.
Mijn ‘road to happiness’ heeft veel met haar stijl te maken:
- vakmanschap
- open en transparant kennis delen
- verbindingen leggen door sociaal te netwerken
- eigen verantwoordelijkheid
- leren van mijn fouten
Dinsdagmorgen heb ik mijn functioneringsgesprek en ’s midags krijg ik van onze interimmanager te horen hoe hij dacht ons te positioneren. Op het eind van die dag zal ik het medewerkerstevredenheidsonderzoek van Zuyd invullen, benieuwd hoe mijn geluksmeter op dat moment er voor staat.
Ik ga Achor voorstel eens opvolgen door elke dag 3 positieve ervaringen te delen. Want als je positieve ervaringen deelt, dan herbeleef je die positieve ervaring en daar word je gelukkiger van. Dat willen we toch allemaal! Dat Zuyd dan een betere medewerker krijgt, is dan mooi meegenomen.
Fijne zondag!
Judith
Het nieuwe pinnen
Ha Marcel,
Heb jij de laatste maanden ook het een en ander meegekregen over ‘het nieuwe pinnen’?
Nee, ik bedoel niet de overgang van ‘swipen’ met de bankpas naar ‘dippen’. 🙂
Ik heb het over Pinterest, het snelst groeiende sociale netwerk in de geschiedenis, met al bijna 12 miljoen gebruikers. De (voornamelijk vrouwelijke) gebruikers brengen hier meer tijd door dan op Twitter, LinkedIn en Google+ samen.
Ik kwam er een maand geleden toevallig op toen ik een plaatje voor mijn blog aan het zoeken was.
Pinterest (pin je interesse) is een visueel prikbord van je interesse of een bepaald onderwerp. Je kunt alles vastpinnen wat je op het web interessant vindt: links, foto’s of video’s. Je kunt vrij eenvoudig (via een invite) en intuïtief thematische moodboards maken, bv. met recepten, huisdecoraties of gewoon mooie plaatjes. Zoals Pinterest zelf zegt:
Pinterest lets you organize and share all the beautiful things you find on the web. People use pinboards to plan their weddings, decorate their homes, and organize their favorite recipes. Best of all, you can browse pinboards created by other people. Browsing pinboards is a fun way to discover new things and get inspiration from people who share your interests.
Gebruikers kunnen interesses instellen, andere gebruikers volgen, andere pins liken, repinnen, en commentaar geven. Op zich brengt Pinterest niets nieuws, hetzelfde kan ik met Del.icio.us, Diigo, Library Thing, maar het is wel visueler ingesteld.
Pinterest wordt volgens een artikel in de Volkskrant vergeleken met winkelen. Het wordt ‘leuk en verslavend’ genoemd, misschien dat daarom 80% vrouw is. Maar ik hou niet zo van winkelen en behoor daarom misschien niet tot de juichende menigte.
Maar ik kwam het netwerk tegen toen ik een afbeelding voor een blogpost zocht. Ik check altijd de auteursrechten voordat ik een plaatje vond, ik kon toen niets vinden. Ik heb de afbeelding via de embedded code opgenomen in mijn blog. Ik download en upload dan geen plaatje, dus kon niet veel kwaad, vond ik. Raymond Snijders bracht me aan het twijfelen, en er komen steeds meer berichten over het met voeten treden van auteursrechten door Pinterest. En zoals Raymond in zijn 2e blog over Pinterest schrijft:
Rechthebbenden van met name sites waar wel foto’s centraal staan (van fotografen bijvoorbeeld) maken ophef over hoe Pinterest copyright schendingen faciliteert en ook al kan Pinterest zich achter de Digital Millennium Copyright Act verschuilen, het valt niet te ontkennen dat de boards tot de nok toe gevuld zijn met auteursrechtelijk beschermde foto’s. De snelle groei en de grootschaligheid van Pinterest verergert dit probleem ook aanzienlijk.
The Boston Business Journal is na 1 dag gestopt met pinnen, omdat: “if you upload an image that doesn’t belong to you and Pinterest sells it, you could be sued for copyright infringement”. Tsja.
Aangezien ik het principe ‘ere wie ere toekomt‘ aanhang, ben ik inmiddels kritisch over Pinterest. Maar aan de andere kant, de copyrightindustrie loopt wel erg achter de huidige werkelijkheid. Erwin Mijnsbergen vraagt zich terecht af, of dit geen achterhoedegevecht is.
Nee, geen Happy Pinning voor mij.
Ik kan me voorstellen dat uit marketing oogpunt het een interessant platform voor bedrijven is, zoals Frankwatching blogt. Het kan veel verkeer naar je website opleveren. Maar dat hebben wij niet nodig 😉 En als je dat niet wilt, kan je dit Pinterest-verkeer nu via een code blokkeren, zie Mashable.
Groet,
Judith
Zuyd College Clips
Dag Marcel,
Onze collega Harry Vaessen is in vele externe projecten betrokken rondom ePortfolio en LevenLangLeren.In dit kader is hij betrokken geweest bij de ontwikkeling van een 3 tal video’s voor MKB JONG Limburg. In deze korte instructievideo’s wil Zuyd laten zien welke expertise we in huis hebben. Onder de titel ‘Zuyd College Clips’ zijn deze drie clips te vinden op Youtube. Leuk om op deze manier Zuydcollega’s die ik dan wel van naam of via twitter 🙂 ken nu ook op beeld te zien.
Zoals Mark Bertrand over Blue Ocean Marketingstrategie
Astrid Schiepers over Personal Branding
en collega Stefan Retrae over facturatieplicht
Van bovenstaande instructievideo’s is ook een teaser van zo’n 30 seconde gemaakt:
Mooie producties, ik hoop en denk dat er nog wel meer volgen.
Groet,
Judith
Kennis delen is het nieuwe hebben
Dag Marcel,
Vorige week dinsdag schoven we samen aan bij de 1e bijeenkomst van de projectgroep Nieuwe Media bij de Nieuwste Pabo van Fontys en Zuyd. Ankie vroeg tijdens het voorstelrondje wat ons stokpaardje was, natuurlijk beantwoordde ik dat met ‘kennis delen’. In vele blogposts komt dit onderwerp elke keer terug. Als informatieprofessional zit informatie delen in mijn genen en kennis delen was het DNA van ZuydPlein. En ik blijf een ZuydPleiner in hart en nieren, in welk organisatieonderdeel ik ook terecht kom.
Op Het Nieuwe Werken Blog las ik het interessante artikel Kennis delen, hoe stimuleer je dat? Ja, dat wil ik ook wel eens weten. Want ondanks mijn verwoede pogingen om Zuyderlingen te stimuleren via Yammer te delen waar ze mee bezig zijn, communicatie tussen verschillende afdelingen op gang te brengen, voel ik me wel een roepende in de woestijn.
Ja, iedereen heeft het zo druk.
Tijdens de Onderwijs Tapas op 4 oktober vorig jaar heb ik ook vragen gesteld:
Is kennis nog steeds macht? Als je kennis deelt, verlies je dan je voorsprong? Of vermenigvuldig je kennis door deze te delen? Kunnen en willen we alle kennis wel delen? Kennis delen kost tijd, willen we daar onze kostbare tijd aan spenderen?
Kennis is vandaag de dag geen exclusief bezit meer. Kennis wordt bijzonder door wat je er mee doet!
Datzelfde staat in HNWblog te lezen
Kennis groeit en krijgt waarde via sociale interactie. Het delen van ervaringen, ideeën, meningen en harde feiten (lees informatie) levert kennis op. Want dat wat niet verrijkt is, is waardeloos en al snel niet meer up-to-date en bruikbaar.
En zoals je het gebruik van technologische hulpmiddelen in het onderwijs niet moet willen afdwingen, zo kan je kennisdelen niet afdwingen. Maar het is wel onze taak als ICTO-adviseurs om collega’s te stimuleren en te inspireren, maar we zijn wel erg afhankelijk van een juiste omgeving die dit faciliteert. Het stimuleren van kennis los je niet alleen op door een Intranetomgeving, portal, wiki, blog, Yammer.
Een medewerker wordt tijdens zijn functioneringsgesprek nauwelijks bevraagd over zijn/haar ICT-vaardigheden die hij nodig heeft/denkt te hebben. Laat staat dat beoordeeld wordt op de mate waarin hij/zij bijdraagt aan het collectieve kennisniveau van de organisatie. Als een organisatie niet positief stuurt op innovatieve ideeën van de medewerker, dan zal de medewerker weinig energie stoppen in het delen er van. Waar is de oude ideeënbus gebleven?
Transparantie is voor mij een cruciale waarde, dat betekent dat de organisatie vertrouwen in mij als medewerker moet uitstralen. Ook is het belangrijk voor iedereen die kennis deelt, het principe ‘ere wie ere toekomst‘. En zoals in HNWblog artikel staat: Wanneer kennis als een collectief goed wordt gezien, volgen er andere mogelijkheden, zoals de beloning in de mate van kennis delen. Een win-win situatie voor mens en organisatie.
Voorafgaand aan de presentatie van Tony Bosma (vorige week vrijdag) kwam dit onderwerp toevallig even in een gesprek met Miquel aan de orde. Natuurlijk zei hij op mijn opmerking “kennis delen is vermenigvuldigen”, “gedeelde kennis is halve kennis”. Dat kan je van een logisch denkend mens verwachten 🙂 Maar Tony zei tijdens zijn presentatie dat “kennis delen het nieuwe hebben is”. Dat leverde een vette knipoog van Miquel op. 😉
groetjes,
Judith
Afbeeldingen via @Choconancy: The Knowledge Tree
2 BE JAMMED 