Auteursarchief: Judith van Hooijdonk
Zorgrobots: Alice, Paro, Kasper
Vorige week was de documentaire Ik ben Alice op tv. Ik weet niet of je deze al gezien hebt, Marcel? Ik heb vandaag even de tijd genomen om het te bekijken. Ik vond het een indrukwekkende documentaire. Niet alleen hoe bijzonder het is dat (oudere) mensen een band kunnen opbouwen met een robot, daarvan was ik al overtuigd. We hebben al eens vaker geblogd of de sociale robots van Zuyd: Paro, de knuffelzeehondrobot en Kasper de robot die autistische kinderen helpt. Ik vond vooral de eenzaamheid van deze ouderen confronterend, en hun worsteling met afhankelijkheid. Hierbij kan een zorgrobot toch mooi behulpzaam bij zijn? Ik vond het ontroerend hoe ze samen met een robot naar foto’s keken, voetbal keken :), liedjes zongen en Alice zo deelgenoot maakte van hun leven. Geweldig toch hoe een robot behulpzaam kan zijn bij het laten herinneren, corrigeren en bewegingsoefeningen doen. En ik zag hulpverleners die nieuwsgierig waren naar wat zo’n robot kan betekenen voor de toenemende zorgvraag agv de vergrijzing. Maar ook hulpverleners die bang waren dat de komst van een robot die in staat is tot menselijke interactie, een gevaar zou kunnen betekenen voor hun baan.
Ik Ben Alice | Trailer from KeyDocs on Vimeo.
Dat dit de toekomst wordt, lijkt mij onomkeerbaar. Dit is voor jullie IT-ers toch ook eengeweldige uitdaging om dit samen met de toekomstige zorgprofessionals van Zuyd op te pakken? In de column op Frankwatching van vandaag wordt de vraag gesteld Robots die op ons lijken: griezelig echt of zo gewend? Voor mij het laatste. Ik vond het al zielig dat Alice op het eind van de documentaire in een kast werd opgesloten! 😉
Judith
The importance of education according to Iris Murdoch
Hi Marcel,
Gisteravond zag de film Iris weer eens. Iris wordt gespeeld door één van mijn favoriete acteurs: Judi Dench. Ik vind het een prachtige film over de relatie van Iris Murdoch en haar man John Bayley. Iris Murdoch (1919-199) was filosoof en schreef romans. Een krachtige vrouw met een vrije geest, die op het eind van haar leven zo gevangen gehouden werd door meneer Alzheimer.
Education doesn’t make you happy. Nor does freedom. We don’t become happy just because we’re free – if we are. Or because we’ve been educated – if we have. But because education may be the means by which we realize we are happy. It opens our eyes, our ears, tells us where delights are lurking, convinces us that there is only one freedom of any importance whatsoever, that of the mind, and gives us the assurance – the confidence – to walk the path our mind, our educated mind, offers.
Een #mustsea movie!
Judith
Tapijn Learning Spaces
Ha Marcel,
Gistermiddag had ik weer even een korte ontmoeting met ‘onze’ Liesbeth Mantel @moqub in mijn stad Maastricht. Liesbeth had een afspraak met Yvette Froeling van de universiteitsbibliotheek Maastricht. Yvette is, net zoals Liesbeth bij UB Delft, verantwoordelijk voor de open/learning spaces van de bibliotheek. Beide zijn vooral op zoek naar nieuwe concepten. En die was er nu … op de voormalige Tapijnkazerne. Een geweldig groot terrein aan de rand van onze binnenstad. Twee jaar geleden zijn de gebouwen van deze voormalige militaire kazerne overgedragen aan de Universiteit Maastricht en de provincie en zijn bedoeld voor onderwijs en onderzoek. Eén van deze gebouwen is nu door studenten ingericht als Learning Space volgens het concept ‘box in a box’. Liesbeth heeft hier uitgebreid over geblogd.
Dit gebouw wordt (tot de geplande sloop over 3-4 jaar) gerund door studenten. Yvette wilt samen met de studenten vooral leren wat wel en niet wenselijk is voor de geplande nieuwbouw. Yvette vertelde ook nog van andere leuke concepten die in de planning staan. Zoals een combinatie van sport en studie in de vorm van Treadmill Desk, waar je achter de bureau kunt fietsen of lopen. In de winter zal het in de ruimte buiten de box fris zijn, een mooie win-win-situatie.
Dank Liesbeth voor deze introductie! Een vervolgafspraak met Jack van Zuyd Bibliotheek ga ik organiseren. Ik wil het gebouw graag nog een keer bezoeken als de boxes volgens de thema’s zijn ingericht en als het vol zit met studenten.
Bij deze ontmoeting was ook Gaby Lutgens. Ik had al een LinkedIn connectie met haar, maar nog nooit live ontmoet (daarvoor heb je dan iemand uit Delft nodig! Bijzonder hè? 🙂 ). Gaby is betrokken bij Edlab, dat ook in een gebouw op de Tapijnkazerne gehuisvest in. Deze heb ik nog niet bezocht, maar dat komt nog wel. Bij Gaby ga zeker ik nog een keer op bezoek, haar werk heeft heel veel raakvlakken met die van mij. Edlab was voorheen een onderwijsproject van de universiteitsbibliotheek maar is nu het nieuwe centrum/ontmoetingsplaats voor onderwijsinnovatie van de universiteit. Binnen de bibliotheek wordt het ondersteunen van ict in het onderwijs voortgezet als een supportservice EdICTed.
Hoewel de schaalgrootte binnen de universiteit niet te vergelijken is met het hbo. Ik kwam tot de ontdekking dat de UM met vergelijkbare studentenaantallen meer dan 2x zoveel medewerkers in dienst heeft dan Zuyd. En dat voor de verhouding studieplekken – studenten 1 : 7,5 is. Daar kunnen wij ons niet aan meten, maar we kunnen wel van elkaar leren!
Judith
26 oktober 2015 mijn 2e bezoek aan Tapijn Learning Spaces na de presentatie van EDLAB.
Het was weer rustig vanwege start nieuw onderwijsblok. We werden nu rondgeleid door één van de studenten van de Tapijn Student Board (TSB), die verantwoordelijk is voor deze alternatieve learning spaces. Dit projectteam verandert steeds van samenstelling en stelt zichzelf ook steeds andere doelen. Deze studenten willen de studieruimtes (108 studieplekken) optimaliseren, door bijvoorbeeld deze ook uit te rusten met whiteboards en projectoren. Maar ook orde en netheid is een ‘dingetje’. Er is namelijk geen toezicht, het is van, voor en door studenten. Inmiddels is wel een (foeilelijk) ijzeren draaideur in de ingang geplaatst zodat je alleen met een UM-card de ruimte kunt betreden. De student vertelde ons dat elkaar aanspreken goed werkt. Omdat studenten steeds meer het gevoel krijgen dat het ‘hun’ ruimte is, zijn ze ook bereid om op te ruimen. Maar er wordt ook aan dekens voor in de winter gedacht omdat in deze voormalige opslagplaats voor legervoertuigen geen verwarming is. Ook een magnetron en gratis thee staan op het wensenlijstje van de studenten. Omdat het een ruimte is waar studenten van 7 uur ’s ochtends tot ’s avonds 11 uur kunnen werken en leren is er ook aandacht voor de ‘physical’ learning spaces in de vorm van exercise balls, mood lamps en standing work stations.
Ik flip. Jij flipt. Wij zijn geflipt.
Hallo Marcel,
Deze week het artikel in Trouw gelezen over de moderne docent die zijn lesmateriaal gewoon zelf fixt? Het gaat in dit geval om zelf filmpjes maken en je les te flippen (kennisoverdracht vindt plaats via video die studenten thuis bekijken als voorbereiding zodat in de klas samen actief kan worden geleerd). Ik ben een groot fan van die You Tube docenten die prachtige instructievideo’s maken en deze dan ook online delen. En zoals docent Arnoud Kuijpers in het artikel wordt geciteerd “delen maakt het onderwijs leuker en beter” ben ik het helemaal mee eens 🙂
Echter, zowel het maken van (flipped) video’s en deze vervolgens online open delen is binnen onderwijsland, in ieder geval niet bij onze onderwijsinstelling, gemeengoed. Er is zeker veel belangstelling bij onze docenten om zelf video’s te maken, gezien de grote belangstelling voor Pieter’s workshop ‘Weblectures en video in een flipped classroom’. Het maken van goed video instructiemateriaal kost tijd, dat hebben we tijdens ons MOOCZI-project ook ervaren. Volgens Kuijpers kost één minuut film ongeveer anderhalf uur fröbelen, en dan is hij een expert. Er zijn weinig docenten die deze tijd kunnen en willen investeren. En uit onze enquête onder studenten is gebleken dat studenten vooral professionele kennisclips waarderen:
Een nadeel dat ik wel heb ervaren is dat video’s vaak onduidelijk zijn, deze worden zelf gemaakt door docenten. Nadelen zoals bijvoorbeeld: langdradigheid, eentonigheid, lastige en onduidelijke voorbeelden. Niet iedereen is in staat om dit materiaal duidelijk te creëren.
Tsja, door je klas te flippen ben je nog geen moderne docent. En als alles geflipt wordt, staat onze onderwijswereld ook op z’n kop. In mijn ogen hoeft een moderne niet zelf al zijn lesmateriaal te maken, en dat lesmateriaal hoeft echt niet alleen maar video te zijn. (Interactieve) boeken hebben ook hun waarde 🙂 . Frans Droog publiceerde onlangs op zijn blog 6 mythes over flipping the classroom. Flipping gebeurt volgens hem nog veel te vaak vanuit een technologische visie. We moeten ons realiseren dat het om een pedagogisch middel gaat om actief leren in de klas te vergroten om op zo’n manier inzicht en kritisch denken te bevorderen. Het gaat om het leren van de student die centraal moet komen te staan, niet de kennisoverdracht van de docent.
Wat is een moderne docent? Volgens mij is dat een motiverende betrokken docent die weet hoe hij ict (en niet alleen video) ook didactisch kan inzetten. We leven en leren in een samenleving waarin de verandering centraal staat en zekerheden er niet meer zijn. De open cultuur en de snelheid waarmee deze (technologische) veranderingen plaatsvinden, vraagt om een nieuwe toolset, mindset en skillset. Ik kom dan toch weer uit bij mijn stokpaardje: ‘social learning‘. Marcel de Leeuwe en Wilfred Rubens omschrijven in hun recente publicatie Social learning en leren met sociale media dit als
samenwerkend leren met behulp van sociale media, waarbij de lerende veel controle heeft over wat, hoe, waar en waarmee er geleerd wordt
Participatie in onze samenleving met haar ict en sociale media vraagt om in een bepaalde mate van openheid om relaties op te bouwen, om vrijelijke kennis en ervaringen te delen, om een proactieve houding en het benutten van je netwerk. Dat is wat wij onze studenten zouden moeten leren en meegeven. Dan moeten wij (docenten) dit ook voor-leren, vind ik. Of ben ik ‘social learning‘-blind aan het worden?
Groet,
Judith
En ook het belang van open onderzoek
Hallo Marcel,
Gisteren blogde ik (niet voor de eerste keer) over het belang van open online onderwijs. Over open onderzoek heb ik ook al eens eerder wat geschreven. Vanmorgen kwam een artikel voorbij van Matteo Cantiello over Public-Friendly Open Science (In zijn manifest over de moderne wetenschapper verwijst hij trouwens naar een geweldige illustratie van een PhD-er als boundary crosser 🙂 )
Volgens Cantiello zouden onderzoekers meer tijd moeten besteden aan het communiceren over hun onderzoek, buiten hun eigen wetenschappelijke wereldje. Ze zouden hun data en resultaten op verschillende manieren moeten delen met een groter publiek. Onze wereld is zoveel complexer geworden. We moeten, ook buiten je eigen vakdisciplime, meer van elkaar leren (boudary crossing), zegt Cantiello
Ik ben het met hem eens. Daarom ga ik na de zomervakantie weer met vernieuwde energie de noodzaak van publicatiebeleid voor Zuyd aankaarten. Uiteraard met aandacht voor open onderzoek en open acces. Ik vind het belangrijk genoeg.
Judith




