Maandelijks archief: mei 2014
Do you dare to dream? #MLI
Hoi Marcel,
Vorige week ontving ik een mention via twitter van een filmpje dat ik gedeeld zou hebben. Een supermooi filmpje. Had ik dat gedeeld? Ik herkende het wel. Ja dus, maar al een maand geleden. Hoe ik het gevonden heb, weet ik niet meer. Voordat ik het weer kwijt raak, even vastleggen in mijn buitenboordbrein 🙂 .
Een filmpje over leren. Hoe lastig het kan zijn om vanuit je comfort zone naar je learning zone te gaan. Bij mij gaan dan nu bellen rinkelen over zone van naaste ontwikkeling (Vygotsky) *grinnik* Om van de ene naar de andere zone te gaan. gaan sommige lerende via de panic zone, maar je kunt dat ook zien als een magic zone! Gaat dit dan weer over fixed en growth mindset (Dweck!)?
Kortom een mooi filmpje over leren en persoonlijke ontwikkeling
Since our childhood we all know how to dream. Asleep and awake. Thanks to the power of our imagination we believe we are capable of achieving anything we can dream of. However, as we grow older we lose this wonderful ability we’ll later need to be creative, to innovate, to change our lives and to transform our organizations. We invite you to dare to dream again, to challenge your comfort zone, and to enjoy the pleasure of turning your dreams into reality. Do you dare to dream?
Judith
De kracht van het verborgen curriculum #gamification #ncosm #mli
Marcel, je zou genoten hebben van de eerste keynote van het Nationaal Congres Onderwijs en Sociale Media. Het sloot ook zo mooi aan op mijn leerarrangement over curriculumvernieuwing van mijn Master Leren en Innoveren. Die ik vandaag afrond! 🙂 .
On stage: Helen Keegan. Helen is Senior Lecturer (Interactive Media and Social Technologies) aan the University of Salford (UK). Zij sprak over: Curiosity and Curriculum!
Helen Keegan vertelde over een onderwijsmodule (waar 30 studenten aan deelnamen) die zij ontwikkelde als een Alternate Reality Game. De studenten kwamen tijdens deze module in aanraking met onderwerpen als: digital identity; remix culture; , copyrights-licencing-ethics; participatory media production, mobile phone filmmaking, transmedia storytelling; criticical media literacy. Het betrof dus een module over delen, publiceren en online samenwerken. Het eindproduct waar de studenten op beoordeeld werden was uiteraard het filmpje. Tot zover het formele curriculum.
In de onderwijsvisie van Helen gaat onderwijs om meer dan kennis overdragen en studenten klaarstomen voor een baan. Onderwijs zou net als ‘vroeger’ ook meer moeten gaan om persoonlijke ontwikkeling. Onderwijs moet prikkelen en nieuwsgierig maken.
Daarom ontwierp ze (ik heb geen idee hoe groot het team was, maar ik had het idee dat dit een eenvrouwsactie was) een hidden curriculum om de studenten door middel van puzzels en codes kraken uit te dagen tot nadenken en vragen stellen. Ze creeërde een fake identity van ene Rufi Franzen. Allerlei social media accounts werden aangemaakt: twitter, facebook, instagram, foursquare, etc. Via Rufi wilde ze de studenten uitdagen meer te doen dan alleen de opdrachten die in het formele curriuclum stonden. Kennisdelen, publiceren op het interneten, connecties aangaan, dat was haar doel.
Sommige studenten ontvingen een brief op hun thuisadres met de code 91211. Maar andere weer niet. Dit bracht heel veel onrust in de groep want ze snapte niet waarom sommige wel en andere geen code hadden ontvangen. Sommige studenten waren echt bang, Rufi werd zelfs bedreigd. Dit was een onverwachts effect waar ze erg van schok. Dat was niet de bedoeling. Dus stuurde ze een mail naar iedereen, zonder te veel prijs te geven. Daarna werd het magisch! Studenten wilden weten waarom Rufi hen had uitgekozen. Ze begonnen hun eigen curriculum te ontwikkelen. Ze leerden samen met Rufi. Ze werden ook detectives. Samenwerken en probleemoplossend vermogen werden gestimuleerd. Het werd een interactieve game. De echte wereld en de game vloeide in elkaar over. Codes werden in films verborgen. Via QR codes werden studenten naar locaties geleid waarna inchecken op Foursquare opdrachten zichtbaar werden. Het hele spel duurde 2 en halve maand.
Nadat het einddoel bereikt was en zij uitgelegd kregen dat ze onderdeel van een alternate reality game. Studenten waren in shock. Ze kregen uitleg mee hoe ze ‘voor de gek’ waren gehouden. Er volgde waardering. Het hele curriculum werd zelf nog eens nageplozen om te kijken welke clues gemist hadden. Dubbel leereffect dus!
Onderstaande presentatie is hetzelfde verhaal dat ze tijdens #ncosm heeft verteld. Must see!
Zoals Helen zegt: het was gekke werk, maar het was fantastisch! Studenten hebben hier zoveel van geleerd. Nieuwsgierigheid is niet te meten, niet te beoordelen maar o zo belangrijk voor hun ontwikkeling. Haar boodschap? Durf het risico te nemen. Creeer en stimuleer een hidden curriculum. Go beyond! Waar hebben we dat toch eerder gehoord? 🙂
Je wilt je studenten toch uitdagen tot het hoogste level?
Deze week stond in het teken van mijn herontwerp voor een onderdeel van het curriculum van jouw faculteit. Nogmaals dank voor je medewerking! Ook landelijk stond curriculumherziening in de belangstelling. De Onderwijsraad heeft vorige week een rapport gepubliceerd: Een Eigentijds curriculum. Een advies om het curriculum te vernieuwen en om het proces van vernieuwing ook te verbeteren. Noodzakelijk. Jelmer Evers heeft hierover een mooi blog geschreven en vraagt zich af of een nieuw curriculum genoeg is.
Ik heb het curriculum van jullie faculteit geanalyseerd volgens Van den Akker, uitgesplitst naar intended (beoogd), implemented (uitgevoerd) en attained (bereikt). De meeste kracht heeft, lijkt me zo, toch wel het hidden (verborgen) curriculum! Geen tijd voor een eigentijds curriculum maar op naar een eigenwijs curriculum!
Maar nu naar Eindhoven om mijn herontwerp (wel eigentijds maar nog niet eigenwijs genoeg vind ik 😉 ) te presenteren tijdens de Inspiratiemiddag.
Tot morgen,
Judith
Mijn herontwerp #mli #mooczi
Dag Marcel,
Je was nieuwsgierig naar mijn Pecha Kucha die ik onlangs als studie-opdracht heb gehouden. Ik was niet tevreden over mijn presentatie, dat weet je. Het is een presentatievorm die niet zo bij mij past. Weer wat geleerd 🙂 . Zo’n Pecha Kucha vorm (20 dia’s x 20 seconden) werkte op mijn zenuwen. Je moet je tekst strak in je kop hebben. En dat had ik niet. Gelukkig was mijn ontwerpbureau en docent na toelichting tevreden over mijn herontwerp. Ik kan nu aan de slag, het moet maandag af zijn. Er ligt dus nog wat werk op me te wachten.
Omdenken … omdenken….nee ik heb geen deadlines maar dreamlines.
Maandag tijdens de jaarlijkse lectoraats- inspiratiemiddag mag ik mijn ontwerpbureau vertegenwoordigen op de innovatiemarkt. Ik was in de veronderstelling dat ik nogmaals de Pecha Kucha moest houden. Pieter stelde daarom voor het geheel dan in te spreken. Dat heb ik gistermiddag gedaan. Nu blijkt dat de presentaties geluidloos afgedraaid moeten worden. Ach ja. Het is een leuke oefening. Weer iets voor mijn portfolio 🙂 Ik ben niet helemaal tevreden over de manier waarop ik het heb ingesproken. Voor een 1e poging niet slecht, vind ik het niet slecht.
Daarom moet ik nu nog aan de slag met het maken van andere fysieke producten. Ik ga nog maar een poster ontwerpen. Dit kan ik dinsdag tijdens onze Workshop Open Online Onderwijs die SURF-SIG Open Education bij Zuyd komt verzorgen, ook nog wel gebruiken :).
Voor de inspiratiemiddag zijn leraren basisonderwijs, pabodocenten, onderwijsdirecties en studenten van de pabo’s en masteropleidingen van Fontys uitgenodigd. Zij bepalen dmv ‘likes’ wie de MLI OntwerpAward 2014 wint (waar kennen we dat concept toch van 😉 ). Als ik dit LA met een voldoende afsluit, is dat mijn grootste prijs!
Mocht je me nog van feedback willen voorzien? Graag! Zie op mijn JOULE4JOU-blog de blueprint voor mijn herontwerp.
Judith
er verandert weinig … of toch wel?
Ha die Marcel,
Onze intranetomgeving is nodig aan een upgrade toe. Het project van Dienst Marketing en Communicatie rondom ons nieuwe Infonet zit nu in opbouwende fase. Aan mij is gevraagd om de teksten van de I-adviseurs te selecteren: wat kan weg, wat moet herschreven worden. Een lekkere klus, want onze oud-collega’s en wij hebben nogal wat pagina’s geproduceerd. En zoals dat vaker met intranetomgevingen gaat, niet alles is even goed bijgehouden 😦 Dat is (denk ik) een van de redenen dat Dienst M&C nu de touwtjes strak in handen neemt. Van beheerskant en met het oog op het aanbieden van actuele info wellicht te begrijpen. Met de nieuwe Infonet krijgen we een personaliseerd aanbod. Een slogan die ik bij dienst M&C vaker hoor: het gaat niet om informeren maar infominderen. Voor medewerkers en studenten die geen grip hebben op de informatiestromen waarschijnlijk een uitkomst. Ach ik, ik stroomlijn het liever zelf 🙂
Daarnaast heb ik toch zelf meer behoefte aan een sociaal infonet. Ik heb daar ook al vaker over geblogd …. Ik hoop echt dat er in het proces ook aandacht is voor de sociale interactie én de zoekfunctionaliteit. Voor mij twee onmisbare elementen voor een sociale online werkomgeving als het gaat om samenwerken en kennis delen te bevorderen, maar misschien ben ik de enige ….
Wat wel heel leuk was dat ik tijdens het scannen van de oude teksten ons oude ICTO-blog tegen kwam. Ja ons Infonet heeft een blogfunctie (zelfs met RSS!). Deze tool hebben we als adviseurs ook even gebruikt maar dit werkte niet. In tegenstelling tot onze wekelijkse I-flits :).
Ik moest wel erg glimlachen toen ik deze blogberichten uit 2010 herlas. Van de 12 waren er drie van Jack, één van jou en de overige van mijn hand.
Niet veel veranderd!
Mijn berichten gingen over social media, TEDx, Yammer, Prezi, KiB, Educause, En die ene van jou? Natuurlijk over gaming! 🙂
Niet veel veranderd!
En die van Jack? Over e-Reading! Haha. Hij zit nu op zijn plaats als teamleider van Zuyd bibliotheek.
Ook niet veel veranderd dus!
Eén blogbericht ging over Inspirerende docenten nav een boek van Edith Roefs. Was ik hier vier jaar geleden al mee bezig? Nu dus een thema in mijn MLI studie. Ik vond het de moeite waard om deze tekst ook nog in ons blog te publiceren. En ik ga het boek weer eens even uit de kast van de bibliotheek plukken!
Inspirerende docenten
Edith Roefs heeft als lid van de kenniskring van het lectoraat Pedagogische Kwaliteit van het Onderwijs van de Christelijke Hogeschool Windesheim onderzoek gedaan naar de betekenis van inspirerende docenten. In 10 docent-verhalen werkt ze verschillende themas uit, zoals: studenten confronteren, hoge eisen stellen, openleerklimaat creëren en de aandacht voor theorie in competentiegericht onderwijs. Het boek geeft geen richtlijnen of stappenplannen voor inspirerend docentschap maar voorbeelden en inzichten waar men zich aan kan spiegelen.
Het onderzoek is gebaseerd op o.a. groepsinterviews met studenten. Studenten vinden inspirerende docenten een docent die echt is: een mens met sterke en zwakke kanten, voorkeuren, visies en eigen ervaringen. Fouten maken mag en toegeven ook (daar is zelfs een award voor 😉 ). Het genereert betrokkenheid en maakt de docent geloofwaardig.
Op de website ScienceGuide is een artikel over dit onderzoek te lezen. Het inspirerend boek (hier een link naar de inhoudsopgave) is te leen in onze bibliotheek.
Heeft dit iets te maken met e-learning? Ik denk het wel. Online kun je ook passie ten toon spreiden. Web2.0 is zeg maar echt mijn ding. Ik kan heel enthousiast zijn over het gebruik van sociale netwerken, social bookmarking, soms een beetje té 😉 Web2.0 is een tool en niet het doel. Maar wel een tool waarmee je het leerproces kan ondersteunen, dat kan binden en boeien. We leren van elkaar door te delen en samen te werken. Interactie daar draait het om en technologie speelt daarbij inmiddels een belangrijke rol in onze informatiemaatschappij : social learning, een levenlang!
Deze week ontdekte ik (via Zuyd Nieuws) een mooie uitgave van Zestor. Een inspiratieboekje voor hbo-docenten over de professionele ruimte (die misschien wel groter is dan je aanneemt). Samenwerken, kennisdelen zijn natuurlijk weer kernthema’s. Een mooi inspiratiebron voor mijn MLI-onderzoek. Het boekje “Vertrouwen in kwaliteit” is gratis te downloaden of aan te vragen. En hier werkte ook Edith Roefs (en Joseph Kessels natuurlijk) aan mee.
In vier jaar zijn onze aandachtsgebieden niet veel veranderd. Ik zie wel een kentering plaats vinden m.b.t. aandacht voor onze onderwerpen. Je hebt (weer) gelijk. Het duurt een jaar of 3 – 4 voordat veranderingen zichtbaar worden.
Zonnige zondag verder.
Judith
That Dragon Cancer – Thank you for playing (Games 4 Change festival 2014)
Beste Asiong, beste Judith,
In mijn zoektocht naar hoe we games kunnen inzetten in de gezondheidszorg ben ik presentaties aan het bekijken van het games 4 change festival . Het mooie van dit sort presentaties is dat je niet weet wat je krijgt voordat je er aan begint. Soms gaat je hart sneller kloppen, maar in dit geval stond het stil. Volgens mij is de hele zaal stil. Ik in ieder geval wel…
Een bijzonder verhaal over Joel en zijn ouders die afgelopen maart gestorven is aan kanker. De ouders van Joel zijn op een bijzondere manier omgegaan met het jarenlange ziekte proces van Joel. Namelijk door het maken van een game waarbij de ‘speler’ ervaart wat het betekend om zo’n proces door te maken.
Dit spel komt binnenkort uit op de OUYA (een spelsysteem vergelijkbaar met de Wii of XBOX alleen gebaseerd op onafhankelijke game ontwikkelaars) en lijkt me interessant om te blijven volgen. Tijdens de productie van het spel heeft een filmploeg een documentaire gemaakt over de makers.
Ik zal dit blijven volgen en jullie op de hoogte houden. Mocht je ergens een half uurtje hebben, hier is de lezing die een van de makers heeft gemaakt tijdens de games for change conference
De website van de game: http://thatdragoncancer.com/
De website van de documentaire over de game: http://www.thankyouforplayingfilm.com/
Groet Marcel
********************
13/01/2016 verscheen Review: persoonlijk rouwverhaal wordt gamekunst in That Dragon, Cancer op Nu.nl met onderstaand filmpje waardoor je een indruk krijgt hoe deze game is vormgegeven. Conclusie van de recensent
That Dragon, Cancer hoeft zich niet te bewijzen. Als Ryan en Amy Green deze vorm van expressie nodig hadden om de dood van hun zoon te verwerken, dan is dat bestaansrecht genoeg. Toch bewijst het dat games ook voor dit soort verhalen een geschikt medium zijn. That Dragon, Cancer spelen is niet leuk, niet uitdagend, niet spannend, maar wel ontroerend. En door zijn vorm ontroerender dan wanneer hij zou zijn gegoten in filmvorm of literatuur.
Tegelijkertijd behandelt het de dood op een andere manier dan games normaal doen. De belangrijkste gameconventie wordt op zijn kop gezet. Dood is het gegeven, herhaalt moeder Amy in haar dagboeken. Iedere speler die aan That Dragon, Cancer begint, kent het einde al.
Toch viert de game juist het leven: de herinneringen aan een jong mens met een houdbaarheidsdatum. En dat is een voor games ongewone, maar best wel fijne boodschap.
2 BE JAMMED 