Ha Judith,

Geweldig dat nieuwe TED-filmpje van Ken Robinson. Net zoals zijn eerste TED talk is deze ook briljant. Zijn kijk op het onderwijs, de rol van de docent en de rol van het management (zowel binnen de instellingen als op landelijk niveau) is uniek en zeker een visie die ik deel. Hij projecteert zijn verhaal op de Verenigde Staten, maar ik denk dat het net zo goed op gaat voor Nederland.

Ik vraag me wel af of we genoeg water en lef hebben om het te laten regenen in Death Valley. Robinson gebruikt de metafoor van het ‘doodste deel’ van de V.S. waar na een paar millimeter regen toch een bloemenlaag ontstond  Hij vergelijkt dit tot het onderwijs, waar de creativiteit, de flexibiliteit, de personalisatie voor de student en de bindende relatie tussen docent en student onder de oppervlakte zeker aanwezig is, maar waar een droge bodem van regels, wetten, uniformering de boventoon blijft voeren. Ik vraag me af of we lef genoeg hebben om van het geëigende pad af te stappen om met zijn allen een omgeving te creëren  waarin het kan regenen en waarbij juist die creativiteit, die energie voor de student naar boven kan drijven.

Ik hoor namelijk de bezwaren al:

• de docenten hebben geen tijd, want we moeten al zoveel! En hoe stel ik het me dat voor: aandacht voor iedere student, dat lukt al helemaal niet binnen die 40 uur die we hebben en binnen de structuren die we gebruiken.
• het management wil dat de kwaliteit op peil blijft. Creativiteitsuren, gymlessen, online lessen worden niet meegenomen in de afgesproken prestatieafspraken met het rijk.
• het rijk kan het niet goedkeuren, want eindassessments zijn niet volgens de vaste structuren of te controleren door de commissies die over de kwaliteit zouden moeten gaan. Daarnaast zijn een aantal zaken waar een instelling op wordt afgerekend lastiger te meten als niet iedereen uniform wordt benaderd. Want doorlooptijden van propedeuses, van studies in zijn geheel moet toch in afgeronde delen en voor iedereen gelijk. En dan komt het management weer op de hoek kijken, want iedere special aandacht voor de speciale student is een investering die weer verklaard moet worden in de ‘negatievere’ doorloopcijfers. Oh ja en dat verklaren kost ook tijd, tijd waarin dat ik graag mijn creativiteit voor de student had gebruikt 😉

Zowel rijk, instelling als docent zal de ogen moeten openen. zal lef moeten tonen. Als ook maar 1 schakel ontbreekt dan gaat het niet lukken. Wellicht toch eens aan dhr. Robinson vragen binnenkort of hij daar ideeën over heeft. Want nodig is het.

Hoe dan ook! Dit is geen Ja-maar reactie! Want ik vind dat je zelf het goede voorbeeld moet geven. We knokken binnen de faculteit ICT met de docenten, met het management voor creatieve nieuwe impulsen. Zowel qua personeel als qua invulling van onderwijs en sfeer rondom onderwijs. Van gedreven collega’s tot de inzet van gedreven studenten van bijvoorbeeld DoITatZuyd. Zo proberen we samen het gevoel: We ICT (W-ICT) uit te stralen, waarin iedereen (middelbare scholieren, studenten, docenten, werkveld in de regio) tot zijn/haar recht komt en kan uitblinken in datgene waar hij/zij goed in is.

Ieder stapje is er een! En we gaan voorwaarts in de spirit van Sir Ken Robinson…

Groet Marcel