Auteursarchief: Marcel Schmitz
VRRRoom – Handen uit de mouwen! (Next level)
Ha Judith,
In eerdere blogs hebben we met trots verteld over de Virtual Reality Rehabilitation Room. Nu Humprey Ferdinandus samen met Albere Koke roadmaps aan het maken is hoe we de ontwikkeling rondom dit project verder vormgeven blijf ik natuurlijk niet stil zitten. Want ja, dat kan ik niet.
Of ja eigenlijk heb ik de volgende stap (zonder hem ook maar binnen welke roadmap ook te noemen) al gezet door de volgende ‘betaalbare’ technische ‘game technologie’ te bestellen. Het gaat zich dan om de MYO. De ‘remote control’ die je om je arm doet en waarmee je dan je PC (of TV of Robot ;)) kunt aansturen. Ook hierover heb ik reeds eerder in verschillende blogs gepraat, maar de mensen achter de MYO van Thalmyclabs hebben een demofilmpje gemaakt van hoe de combinatie MYO en Oculus Rift (de VR bril) er uit kan zien. Dat kan ik je natuurlijk niet niet laten zien.
Dit is namelijk onze volgende stap. En ook een stap die zoveel meer ontwikkelingen kan betekenen. Namelijk nu focussen we ons op de patient die met de bril in zijn eigen omgeving zit, maar je kunt de VR bril en MYO ook inzetten als tool voor studenten of zorgprofessionals die cursussen doen om bijvoorbeeld bepaalde ‘handgrepen’ te leren of ‘handen wassen’ inzichtelijk te maken. Om nog maar te zwijgen van andere mogelijkheden voor andere vakken.
Wat mij betreft de next level. Nu wachten tot de MYO aankomt.
Groet Marcel
Week 1: 7 maanden gehad – 65 nog te beleven!
Ha Judith,
In je blog Proefschrift-wijzer krijg ik allemaal tips over hoe ik mijn promotietraject zou kunnen aanpakken. Bedankt daarvoor! Ik ga ze zeker nodig hebben…
De drie wekeen ‘vrij’ van Wilfred denk ik alleen in de ‘zomervakantie’ vrij te kunnen maken, maar wie weet. Ik heb wel in de afgelopen twee maanden een mind switch kunnen maken en echt bewust gekozen voor het promoveren. Een keuze die, zoals je weet niet makkelijk was. Voor de duidelijkheid ik vind het onderwerp geweldig. Ik vind mijn begeleiders (Prof. Dr. Sandra Beurskens en Dr. Huibert Tange) geweldig en ik denk zelfs te mogen zeggen dat we samen een complemtair team vormen. Ik zie de uitdaging zeker zitten en de collega’s bij het lectoraat autonomie en participatie van de chronisch zieken hebben me super ontvangen. En toch was de keuze er al eind vorig jaar wel min of meer, maar niet met de volle beleving.
Ik ga mijn promotietraject in deeltijd doen. En als ik mezelf moet inschatten dan ben ik analytisch sterk, kan goed improviseren, ben creatief en kan snel combineren. Focus en structuur, twee essentiele onderdelen bij het promoveren worden in mijn dagelijkse activiteiten minder ingezet ;). Beleving is een kracht maar ik verdeel het graag over veel verschillende onderwerpen. Het gedeelte buiten mijn werk ben ik af aan het bouwen (na 26 Maart heb ik geen gemeenteraadsverplichtingen meer omdat ik me niet meer verkiesbaar heb gesteld), het jeugd en jongerenwerk is van bestuurswerk weer terug naar incidenteel vrijwilligerswerk. Dus die shift of focus ging al goed.
Maar het gevoel op het werk voor de faculteit ICT, voor de nieuwe bachelor of ICT, voor de studenten, voor de uitdagende projecten, voor DoIT@Zuyd, voor de inspirerende collega’s daar is ook sterk. En ook daar zit ik in een complementaire driehoek. En ook daar blijven nieuwe zaken de beleving vragen. Aangezien dat we daar aan het verbouwen zijn is er ook vaak een gat om in te springen om te helpen om te improviseren, om die dingen die ik leuk vind om te laten zien ook te gebruiken. En het heeft echt wel een paar maandan vanaf September en een aantal ‘muren’ geduurd om tot het besef te komen dat het een epic challenge is om beide te doen. Niet te doen wellicht zou je denken. Maar met 7 maanden voorbereiding en 65 maanden nog te beleven zeker een challenge die ik aan ga. De focus nodig voor een eerste deadline heb ik dan ook moeten maken. Samen met Huibert en Sandra en allerlei mensen die links en rechts mee hebben gesleuteld ben ik dan ook deze week tot een voorstel voor de promotiebeurs gekomen. Schrijven, herschrijven, bediscussieren, meningen die naar links gingen en twee reviews later weer naar rechts dreven. En dat over een pagina of acht.
Maar wel de moeite waard. Ik denk dat er een sterk plan ligt waar ik de komende dikke 5 jaar mee vooruit kan en waarmee ik de combinatie Zorg en ICT en Gaming en Zorg in heb bijzonder een stap(je) voorwaarts kan brengen. Maar zeker ook een onderwerp waarmee ik studenten, docenten en het werkveld rondom beide faculteiten hoop te inspireren.
En dat allemaal te volgen op deze blog, zoals je terecht aangeeft, de manier om de omgeving te informeren! Tot zover mijn verslag van week 1, want zo voelt het wel!
Groet Marcel
Let’s play a Collaborative Alternate Reality Game – with a new PhD as epic win!
Hi Judith,
Yesterday I submitted my proposal to fund my PhD research. That is like ‘reading the tutorial or the how to’ before playing the game. Funding is needed so that the two days that I will be ‘playing’ can be filled in with an excellent substitution. The Dutch Organisation for Scientific Research (NWO) grants 90 teachers of all kinds of education in 2014 a grant to the organization they work for to be used as substitution for (the maximum of) two working days. In this way they are trying to stimulate the educational workforce of the Netherlands to grow experience in scientific research, which of course is great.
And after my Homeric journey to find the right place and the right team to do my PhD research I finally can start to ‘play’ now. Still I have to wait if I get to the next round (a presentation for a committee) but a start has been made and that’s a lot. The road to my proposal is like reading the tutorial or how to play of a game. My professor (Prof. Dr. Anna Beurskens a.k.a. Sandra Beurskens) and my daily supervisor (dr. Huibert Tange) have worked with me for the several months to make this proposal a good one. On that road I saw the borders of my playing board change, the rules of play changed, the players pieces got their preliminary form and colors. The feedback system is defined. We just have to play a lot to make the game mechanics perfect.
It is a collaborate alternate reality game that we are going to play. I am assembling a team of heroes (like Marvel’s X-men) with superpowers that going to accompany me on the road to my PhD. You will be on that team to as every reader of this blogpost potentially is. Like in the Marvel comics there is a team that is in the picture (most of) the time and there will be heroes that will come to the rescue in one or more episodes. The team is on a epic journey where they will work together to complete missions (collaborate). Points in the virtual game world are won by achieving results in the real world. Tasks needed to become a PhD (e.g. making a scoping literature review, building a design, getting to be published, …) are awarded with points, credits in the virtual world. Correcting my work will get you +100 in reflection power for instance. How this game is going to work? Well I am playing it to learn it. It’s like the 1000 cards game evolving itself during the game. But that will be the fun part.
And the PhD research itself? Grin 😉 The title of my proposal to the NWO is:
Collaborative alternate reality gaming: new possibilities to stimulate physical activity in a care setting.
And the English summary was:
In general people have insufficient physical activity, especially among mentally fragile groups. One cause is their massive use of computer games. Yet, specific computer games exist that stimulate physical activity. Collaborative games and alternate reality games hold new promises for this purpose. The goal of this study is to explore how the principles of these games can be applied in healthcare. To this end, a pilot game will be developed and tested on usability and feasibility. A systematic user-centered design is employed.
That’s all for now…
The rest will be available after a quest or two 🙂
With kind regards,
Marcel Schmitz
Eerste deelname aan gefunde kickstarter: Quadstick
Ha Judith,
In de week dat jouw crowdfund (bibliotheek) lijkt te gaan slagen heb ik ook mijn eerste deelname binnen aan een gefund project. Namelijk de Quadstick.
Ik heb over deze joystick voor gehandicapten al verteld bij de ICT draait door, maar het is nu duidelijk: project gefund, hij gaat er komen. Leuk! Goed om te zien dat we blijven innoveren om op die manier iedereen overal bij te betrekken. En ook al was ik dan maar een kleine sponsor dat maakt me niet minder trots.
Ik heb overigens in dezelfde week meegemaakt dat een project is teruggetrokken. Het ging zich om een minirobotje dat op een iPad maar ook op papier lijnen kan volgen en zo programmeerbaar is dat het intelligent gedrag kan vertonen. Als een levend spelpoppetje. Dit project had zoveel aandacht getrokken bij grote investeerders dat het van kickstarter is afgehaald. Dat kan dus blijkbaar ook. Ik ben erg benieuwd of, hoe en wanneer dat het er nu komt.
Ik heb nog wel een of twee kickstarter ijzers in het vuur, maar daarover later meer.
Groet Marcel
Mijn kijk op: Designing for Spectators and Coaches: Social Support in Pervasive Health Games for Youth
Ha Judith,
In mijn zoektocht naar artikelen over social support en health gaming ben ik een artikel tegen gekomen over social support in een spel waarbij fysieke activiteit gestimuleerd wordt. Dit artikel gaat over het spel American Horsepower Challenge (er is ook een Britse variant)
Het spel is gespeeld in basisscholen in de V.S. en het is de bedoeling om zoveel mogelijk te bewegen. Iedere (loop)beweging wordt getracked met een pedometer en doorgegeven aan een website. Op de website heeft iedere speller een avatar (in de V.S. versie en paard, in de U.K. versie een Truck) die je zelf kunt aankleden. De avatars zijn online in een ‘race’ verwikkeld en hoe meer je fysiek beweegt hoe verder jouw avatar komt. Hetzelfde principe als GameOn2PlayOut dus: het belonen van een actie in de echte wereld met een ‘score’ in de virtuele wereld.
De onderzoekers die het artikel hebben geschreven hebben in 2 runs van ongeveer 1500 deelnemende studenten onderzocht wat de werking van social support is in de game. Ze hebben daarbij gelet op hoe het spel ingericht is om social support te ondersteunen (bijvoorbeeld doordat je berichten kunt sturen, of doordat je geactiveerd wordt om mee te doen als supporter). Aangezien het hier om basisschool leerlingen gaat is de sociale omgeving van de ‘spelers’ allereerst de andere basisschool studenten, daarnaast de leraren en natuurlijk de ouders.
Er wordt in de analyse een duidelijk verschil gemaakt tussen: toeschouwers en coaches die langs de kant staan en meeparticiperende ‘coaches’. Het blijkt namelijk dat bij dit soort bewegingsmotiverende spellen ouders vaak ‘langs de zijkant’ bijven staan. Ze zijn gewend om, zoals bij de georganiseerde sporten, hun kinderen aan te moedigen, naar plekken te brengen om te bewegen, maar zelf niet te participeren. Dat is belangrijk, maar wordt door de kinderen vaak niet ervaren als social support. Het blijkt uit onderzoek dat als je social support ‘ervaart’ ook al krijg je deze niet dat dat je al helpt. Het is dus belangrijk om social support ook echt te laten ervaren. Uit de vragen die de onderzoekers aan de kinderen hebben gesteld concluderen zij dat het meedoen echt meerwaarde heeft bij het ervaren van social support en daarmee ook bij de voordelen die social support heeft op het gezondheidsproces.
Kortom als je de social support wil gebruiken in een spel dan moet je bij de ontwikkeling van het spel ook rekening houden met het ‘meeparticiperen’ van de sociale omgeving. 1) Het moet zo lijken voor de speler dat de sociale omgeving mee doet (dit kun je doen door het feedback systeem in de richting van die speler te gebruiken) en 2) Door de deelnemers vanuit de sociale omgeving als spelers te zien en die te triggeren met eigen quests, scores etc.
SuperBetter probeert dat tweede wel, maar het triggert mij nog niet genoeg om fanatiek te gaan supporten. Het eerste doet SuperBetter niet echt, tenminste als ik als speler inlog krijg ik niet het beeld van mijn helpers en dat we het echt ‘samen’ doen.
Maar zeer boeiend onderzoek dus: Designing for Spectators and Coaches: Social Support in Pervasive Health Games for Youth
Groet Marcel
2 BE JAMMED 