Categorie archief: Inspiring
Inspiratie is creatief nadenken. Over werk gerelateerde zaken en over allerlei onderwerpen die ons bezighouden. Het begint allemaal met passie. We proberen hierin ruimdenkend te zijn en open te staan voor nieuwe ontwikkelingen. We zoeken inspiratiebronnen en laten onszelf (en jullie) verrassen, verwonderen en inspireren. We hopen dat onze inspiratie werkelijkheid wordt! Inspiratie bevindt zich overal!
Bezocht TEDxMaastricht 2015 #bethecure (small steps matter)
Tegen kwart voor negen arriveerde ik op het Vrijthof, Marcel en daar stond de bekende rij weer voor het Theater. TEDxMaastricht zou om 9 uur sharp beginnen ….. Uiteindelijk was ik om kwart over binnen (small steps matter 😉 ). De zaaldeuren waren al dicht. De opening door de gastvrouw Kirsten van den Hul (die het trouwens fantastisch deed) heb ik gemist. Tijdens de openingsact met zang en dans en piano van 2 jonge meisjes had ik een plekje op rij 1 balkon gevonden.
De eerste talk was van Joël Broekaert, schrijver van De Alleseter, columns over eten. Na foto’s van de bio-industrie kreeg ik alleen maar meer schuldgevoel van het feit dat ik ook wel gedachteloos vlees in de supermarkt koop zonder na te denken hoe deze dieren door de bio-industrie zijn gefokt. Zijn boodschap was dat we respectvol vlees moesten eten, maw eet minder vlees maar eet wel alles van het dier van nose to tail dan. Euh …. ik denk dat ik dan nog liever vegetariër word 🙂
De talk van Nina Paley was inhoudelijk erg sterk! Ze sprak over copyleft, dit gaat nog verder dat creative commons licentie voor auteursrechten. Zij heeft besloten dat haar leven te kort is om tegen copyright te strijden. Haar visie is dat informatie tussen mensen openlijk moet vloeien, dat is wat cultuur in stand houdt. Zij vraagt zich af waarom als zij ongevraagd gebrainwasht wordt door de (muziek)industrie -bijvoorbeeld tijdens de kersttijd- zij dan niet een (kerst)liedje in het openbaar mag zingen of open mag gebruiken. Copyright is brain damage and copying is an act of love! Een vrouw naar mijn hart!
Een van de bekende sprekers, schrijfster Lulu Wang was helaas ziek. Vervolgens was het podium voor mister love, Jan Drost. Hij begon met zijn visie en die van zijn studenten op de briljante film Her over computerliefde. Kan je wel verliefd worden op een computer? Nee, zegt Jan Drost we bestaan niet zonder andere mensen. Who are we without the ones we love – Patrick Watson. Hij had het over het verschil tussen romantiek en liefde. Voor romantiek heb je verbeelding nodig, voor liefde een ander mens (mooie verwijzing naar You complete me van Jerry McGuire). “Love is a declaration of dependence”.
Jan Willem Kolkman stond niet op het programma. Deze programmeur bedacht Langorythm waarmee hij op basis van verschillende parameters van tekst muziek maakt. Allereerst liet hij ons horen welke muziek de quotes van de 4 eerste sprekers opleverde. Dit was een soort esoterische muziekbeleving. Vervolgens had hij uitspraken van de volgende TEDx spreker op muziek gezet, daar voegde hij live wat drums en percussion toe. Als een echte dj stond hij op het podium. Very very nice.
De talk van Nicole Bouvy was leuk geweest voor mijn zoon. Als chirurg ziet zij haar werk snel veranderen. Bij veel operaties hoeft al niet meer gesneden te worden. Informatie en preventie zijn immers de key drivers binnen de gezondheidszorg van de toekomst. Met nano-robots en bloedonderzoek (je kunt je eigen DNA al laten testen via 23andme) behoort binnenkort het echte snijwerk ook tot een uitgestorven beroep.
Ook Michel Huisman was afwezig vanwege een ziekenhuisopname. De ‘gaten’ in het programma werden opgevuld door inspirerende filmpjes, zoals
Theodore Gray ken je misschien van de periodic table of anders van het boek/poster the elements. Zijn boodschap was:
Don’t let companies hide behind a claim that their product is ‘all natural’. This means nothing and may be a lie anywat. Don’t let anyone tell you that a chemical is harmful because it is synthetic. If they start the argument with that fact, they are not worth listening to.
De laatste spreker voor de lunch was Anita Vreugdenhil, kinderarts en initiatiefnemer van het COACH-programma voor kinderen met een overgewist. Er is geen one-fits-all oplossing om deze kinderen te helpen maar een multidisciplinaire aanpak is nodig. It takes a village to raise a child, daarom riep zij ons als samenleving op om obese kinderen zonder vooroordeel te benaderen.
Na een goedgevulde ecologisch verantwoorde lunch ging het programma verder (en had ik een plekje in de zaal gevonden) met Ruben Oppenheimer. Deze cartoonist heeft zijn eerste politieke tekening gemaakt op 6 mei 2002, de moord van Pim Fortuyn. Vermomd als Donald Duck lag hij op de bank bij de psychiater. Zeker na de aanslag bij Charlie Hebdo, is het leven van een cartoonist niet gemakkelijk. Zeker niet van een tekenaar die provocerende cartoons tekent. Maar Oppenheimer zou Oppenheimer niet zijn als hij toch zijn ware gezicht liet zien.
Een terugkerend thema tijdens deze TEDx was voedsel. We eten te veel en gooien te veel weg. Fiona Jongejans liet voorbeelden zien van verspilling van eten. Ja ik maak me ook wel schuldig aan het weggooien van broccoli-stronken. De verspilling versus armoede was voor Fiona de trigger tot het initiatief Sur+. Het doel van dit mooie project is het verbinden van boeren (die noodgedwongen voedseloverschot moet ‘doordraaien’) en voedselbanken.
Tijdens zijn leven heeft Peter van de Graaf te vaak de nadelige gevolgen gezien voor ongewenste kinderen. Zijn drijfveer “every child should be desired” was de aanleiding voor het nadenken over een alternatieve vorm van geboortebeperking voor vrouwen (passion proof en discipline free). Het project Choice is een revolutionaire manier van geboortebeperking. Ik heb op internet het duidelijke plaatje dat Peter vd Graaf toonde hoe deze technologische implant werkt, maar vond hem niet. Dan moet je zijn TED-talk maar even bekijken. Over een dag of 10 zijn ze beschikbaar.
Jonas Bendiksen confronteerde ons met beelden van mannen en vrouwen uit Zuid-Azië die naar de Golfstaten gaan om geld te verdienen, te sparen en vervolgens op te sturen naar het thuisfront. Zij doen dit om hun familie een beter leven te geven. Veelal zitten ze in een vangnet van schulden en overgeleverd aan hun werkgevers. De beelden van deze buitenlandse arbeiders in deze puissant rijke oliestaten waren schrijnend. Het is the new normal geworden voor deze mensen om ergens ver te werken om je mensen thuis een goed leven te geven. Ouderschap via skype wordt al normaal. Wij kunnen ons er weinig bij voorstellen. Ik heb het zelf ook gezien bij mannen die ik ken in Nepal en Indonesië, daar is het inderdaad gewoon.
Het meest onder de indruk was ik van de talk van Joost Vrouwenraets. Hij begon met een prachtige dansperformance met Mami Izumi. Joost Vrouwenraets is choreograaf die het Gotra ballet heeft opgericht. Ik ken Gotra van de Care to Dance, de sympathieke dansklas voor Parkinsonpatiënten die ik tijdens TEDxEutropolis heb gezien. Joost vertelde een persoonlijk verhaal. Het ging niet zo zeer om de inhoud maar meer zijn manier van openheid en kwetsbaarheid die hij liet zien. Hij riep ons op meer het kind (NL) in ons zelf te zoeken en ‘kind‘ (EN) te zijn.
Elizabeth Rocha Salgado vertelde ons hoe het nu echt is om in Brazilië te leven in tegenstelling tot het beeld dat de overheid ons liet zien tijdens WK Voetbal en straks tijdens de Olympische Spelen. De Brazilianen voelen zich in de steek gelaten door de overheid. We are what we make out of what life has brought to us (Otto Nascarella, Brazilian singer, inspired by Jean-Paul Sartre).
Mark Kalch is een ‘peddelaar’ die de grootste rivieren van de wereld heeft bevaren. Het is niet dat hij hiermee de wereld verandert maar door zijn verhalen te delen probeert hij de wereld wel een stukje mooier te maken. Zie zijn website 7rivers7continents.
De laatste spreker was Amalia Jahn, zij rondde deze TEDx mooi af met haar talk ‘on being kind’. Want dat was wel de rode draad, vond ik, tijdens deze TEDxMaastricht: wees aardig voor jezelf, voor anderen, voor dieren, voor het milieu.
En zo rond 16.oo uur kwam aan een mooi event een eind. Het was mijn 5e TEDx. (On)bewust ga je dan toch vergelijken. Qua sfeer was het een vergelijkbare TEDx ervaring als 2 jaar geleden in Maastricht. Ik heb tussendoor met bekende en onbekende mensen gesproken. De talks van deze TEDx waren van hoogstaande kwaliteit, inhoudelijk sterk. Veel internationale sprekers (Brazilië, Australië, Amerika, Noorwegen). Toch had ik deze keer niet echt een talk die me echt tot mijn ziel raakte. Het ligt echt niet aan de prachtige verhalen die gedeeld werd. Als ik denk aan de talks van de andere events die me echt troffen, waren dit vooral de zeer persoonlijke verhalen. Zoals gezegd kwam Joost Vrouwenraes het dichtst bij dit gevoel.
Alle lof voor de mensen achter en voor de schermen!
Tot volgend jaar weer? 🙂
Fijne avond,
Judith
Als laatste nog even de mooie boodschap van Peter van de Graaf
Zondagavond, bord op schoot en genieten van Studio e-Sport
Ha Judith,
Het is weer zondagavond, het bord op schoot en kijken naar de samenvattingen. Nee niet de eredivisie voetbal op de NOS. Nee we kijken naar twitch of youtube naar de finale van DOTA 2, een spel waar je met meerdere spelers met verschillende kwaliteiten tegen een ander team speelt. En ja net zoals bij het voetbal zijn er commentatoren en analisten die de wedstrijden duiden. En ja er is ook publiek dat betaald, of om te kijken of om de finalelevels te spelen, of om in tutorials te zien hoe de experts het doen.
We zijn in deze wereld inmiddels zo ver dat de net iets minder sportieven ook geld kunnen verdienen. Net zoals bij poker, darts, heb je bij e-sports weer andere kwaliteiten nodig. En tja voor 6,6 miljoen aan winstpremie ga je echt wel oefenen.
Zo ziet zo’n wedstrijd er uit:
Check nu.nl die schreef erover: Amerikaanse team wint 6,6 miljoen dollar op gametoernooi (via @NUnl)
Groet Marcel
The importance of education according to Iris Murdoch
Hi Marcel,
Gisteravond zag de film Iris weer eens. Iris wordt gespeeld door één van mijn favoriete acteurs: Judi Dench. Ik vind het een prachtige film over de relatie van Iris Murdoch en haar man John Bayley. Iris Murdoch (1919-199) was filosoof en schreef romans. Een krachtige vrouw met een vrije geest, die op het eind van haar leven zo gevangen gehouden werd door meneer Alzheimer.
Education doesn’t make you happy. Nor does freedom. We don’t become happy just because we’re free – if we are. Or because we’ve been educated – if we have. But because education may be the means by which we realize we are happy. It opens our eyes, our ears, tells us where delights are lurking, convinces us that there is only one freedom of any importance whatsoever, that of the mind, and gives us the assurance – the confidence – to walk the path our mind, our educated mind, offers.
Een #mustsea movie!
Judith
“Kwaliteit kost tijd”
Ja Marcel, het was een mooie bijeenkomst vorige week woensdag, de Visieworkshop over onze toekomstige DLWO. En inderdaad het delen moet nu beginnen, zowel door management als door docenten. We hebben jullie al een handje geholpen door een verslag te maken en daarover te bloggen op het blog icto.community.zuyd.nl, het kennisdeelplatform van Zuyd als het gaat om ict in onderwijs en onderzoek.
Ik wil nog wel even extra aandacht schenken op ons blog aan het ‘pareltje’ van het I-team, zoals Harry Renting van SURF hem noemde. Ja we zijn zuinig op hem 🙂 Frans Roovers is in zijn element als hij kan vertellen over hetgeen hij enthousiast over is. En dan worden de 5 minuten die hij van de ‘organisatie’ kreeg snel 13 minuten 😉
Binnen Zuyd wordt door docenten en studenten vaak gemopperd op Blackboard. Het is niet intuïtief (klopt wel) en wordt alleen als opslag van documenten gebruikt (klopt ook vaak). Dat Blackboard als leermanagementsysteem meer potentie heeft, liet Frans zien tijdens de bijeenkomst. Bij het ontwerpen van een cursus is het belangrijk:
- een ontwerpteam die elk met specifieke kwaliteiten een Blackboardcursus (of online cursus) bouwt, waarbij minstens 1 ontwerper in het team zit die leertechnologieën adequaat kan inzetten en weet hoe tools werken (of daar nieuwsgierig naar is en het gaat ontdekken) – (zie ook onze aanbeveling nav MOOCZI voor het inzetten van ontwikkelteams) ;
- belang van online communicatie en feedback, ik verwijs altijd naar Gilly Salmon die met haar Five Stage Model de stappen laat zien om een klimaat te creëren om samenwerken te bevorderen waardoor beter kennis gedeeld wordt;
- het belang van structuur voor studenten. De Blackboardcursus heeft een duidelijke opbouw en vooral de timeline en het overzicht met deadlines bleek gewaardeerd te worden. De timeline heeft Frans met de tool Tiki-Toki gemaakt. Het ziet er visueel prachtig uit. Het is een gratis tool, maar als je het wil embedden in je online omgeving kost een premium account 7 dollar per maand. Frans was zo enthousiast over deze tool dat hij het voor deze pilot zelf heeft bekostigd.
Klik op de afbeelding voor de presentatie van Frans
Ondanks dat het een arbeidsintensieve module was voor studenten (ze moesten een portfolio opbouwen, aan de hand van 16(!) verplichte opdrachten en een achttal vrije keuze maakten ze een glossy waarin ze aantoonden hoe ze zich ontwikkeld hadden) werden vooral het gestructureerde cursusaanbod en de intensieve online begeleiding van de docenten zeer hoog gewaardeerd. Standaard ontvangen studenten na elke module een evaluatie. De respons op deze OLP8-SW Geschikt / Ongeschikt Basisproef was extreem hoog (75%) en deze Blackboardcursus werd met een 9 gewaardeerd.
Deze module werd door 3 docenten ontworpen en begeleid. Ook voor de docenten een arbeidsintensieve module. Ruim 6x de geplande uren is in deze module geïnvesteerd. Ook buiten de 9 tot 5 uren reageerden de docenten op vragen en stimuleerden ze interactie. Ondanks de ‘boost’ die het hen gaf, is dit met de huidige toegekende uren in de toekomst niet te realiseren. Studenten hebben duidelijk aangegeven dat zij deze opzet graag ook in andere modules terug willen zien. Maar “kwaliteit kost tijd”, zei Frans tegen me. Ik ben benieuwd hoe de faculteit de ervaringen met deze module gaat inzetten in heel hun onderwijs.
Deze very good practice die Frans met ons deelde, horen we mee te nemen in ons verder visietraject DLWO vind ik. Onlangs publiceerde Wilfred Rubens 2 blogpost die hierop aansluiten. In Hoe kun je docenten ondersteunen bij het gebruik van ICT in het onderwijs? refereert Wilfred naar een artikel van Catlin Tucker die stelt dat weerstand tegen het gebruik van ICT vooral te maken heeft met angst, en niet met verzet om te leren en de praktijk te veranderen. Docenten werken volgens haar bovendien betrekkelijk geïsoleerd, zonder veel ondersteuning. Volgens haar zijn er drie manieren om docenten te stimuleren ICT in het onderwijs te gebruiken:
- Creëer een schoolcultuur waarin wordt aangemoedigd dat docenten risico’s nemen en fouten durven te maken. Moedig experimenten aan, leer van ervaringen. Geef geen kritiek als experimenten fout gaan, maar evalueer en verbeter.
- Zet lerenden in om docenten te ondersteunen op het gebied van ICT. Vorm ICT-teams die uit lerenden bestaan, en die kunnen worden ingezet om docenten te helpen bij experimenten of bij het oplossen van issues.
- Geef ICT-bekwame docenten taakuren om hun collega’s te begeleiden. Benut de expertise van deze vernieuwers en pioniers, en laat hen collega’s op de werkvloer ondersteunen bij het herontwerpen van lessen en bij het geven van feedback.
Allemaal aanbevelingen naar mijn hart, die wij als ‘onderwijsvernieuwers’ ook gesomd hebben op de flap tijdens de Visiongame bij de Visieworkshop DLWO. Terecht zet Wilfred bij het artikel nog wat aanvullende onderzoekende vragen die goed zijn om per team eens nader te onderzoeken.
In het andere blogbericht Hoe creëer je nabijheid bij online leren? verwijst Wilfred naar een onderzoek van Ross, Gallagher en Macleod. Relationele verbondenheid (één van de psychologische basisbehoefte volgens Ryan & Deci) is belangrijk om lerenden gemotiveerd te houden. Zeker bij online leren moet hier aandacht aangeschonken worden. Bij OLP8 hebben ze dat goed gedaan. Je ziet hier ook meteen waardering voor. In het onderzoek van Ross, Gallagher en Macleod gaat het vooral om onderwijs aan volwassenen. Aangezien Leven Lang Leren bij Zuyd stevig op de agenda staat, is het goed dit onderzoek ook te bestuderen. De onderzoekers benadrukken het belang van nabijheid dat gerealiseerd wordt dankzij een tijdelijke combinatie van persoonlijke betrokkenheid, omstandigheden (tijd en context) en technologieën (de kenmerken van de leertechnologie). Ik ga hierover in het kader van mijn eigen ervaring bij volwassenonderwijs nog apart over bloggen :).
Dit verhaal van Frans was inspirerend voor de aanwezige docenten die aanwezig waren tijdens de visieworkshop DLWO. Zij wilden graag weer eens op regelmatige basis samen komen om kennis uit te wisselen. Ik wil dat heel graag faciliteren en organiseren, maar twijfel nog over vorm en frequentie. Uiteraard wil ik dat deze kennis ook online gedeeld wordt zodat ook mensen die niet aanwezig zijn hiervan kunnen leren. Wil je daarover eens meedenken?
Judith
12,5 jaar Zuyderling
Ha Judith,
Een vreemde gewaarwording. Ik zit thuis (vrij) en krijg via de telefoon te horen dat ik vandaag jubileum heb. 12,5 jaar Zuyd! Niet veel later een mooi boeket van mijn collega’s. Sjiek. Dat vraagt om een terugblik:
In het najaar van 2002 mocht ik op gesprek komen bij de ICT dienst van Hogeschool Zuyd. Ik had al eerder geprobeerd te solliciteren bij Zuyd bij de opleiding IDM te Maastricht vlak na mijn afstuderen, maar daarvoor was ik blijkbaar pas later geschikt (IDM is een van de voorlopers van de faculteit ICT).
Het gesprek was in ieder geval Johan Vesseur, en nu nog collega Bob Tossaint. Waarom ik technisch beheer en ontwikkeling wilde doen? Omdat ik wilde leren van de technieken, van het technisch beheer, dus de diepte in van de techniek van het netwerkbeheer en de ontwikkeling van de ELO. Daarnaast zou ik als kennistechnoloog best een bijdrage kunnen hebben bij de onderwijsinnovatie. Waar ik over 5 jaar zou zijn. Johan zijn plek, was mijn antwoord, die was op dat moment met een van de voorgangers van het i-Team bezig (Edicto). Het blijven bijzondere herinneringen.
Met kamergenoten Alex en Rob samenwerken. Elkaars gewoontes kennen, elkaar de ruimte geven, maar nog sterker juist ook gebruik maken van ieders sterke en zwakke kanten en elkaar gevraagd en ongevraagd assisteren in bijna blind vertrouwen. Gelukkig heb ik dat daarna in verschillende verbanden mogen ervaren.
Bij Zuyd was er altijd ruimte. Ruimte voor een van de eerste MDA II (voorloper van de smartphone) zodat ik in het weekend en zelfs vanuit Florida het systeem kon herstarten. Ruimte om naar Surf conferenties te gaan en mensen als Bert Frissen en Carlo van Haren (mijn Bb mentor) te ontmoeten. Ruimte om in E-merge projecten te participeren (informatiebeveiliging). Daar stond tegenover dat er ook altijd ruimte was om hard te werken. In weekenden of vakanties bij migraties van het systeem. Of als docenten met bijzondere ideeën kwamen voor Blackboard (Karel Lemmens, Geer Hoppenbrouwers, Jos Maas). Of als er nieuwe systemen te (functioneel/technisch) beheren waren (Livelink, QMP, ephorus).
Samen met Alex en Rob ben ik in die eerste jaren tot 2007 bezig geweest. Toen was de rek eruit en Johan zijn plek nog niet beschikbaar. Andere mogelijkheden waren er niet op het eerste oog. Een combinatie van functies, mijn ideaalbeeld behoorde niet tot de mogelijkheid. Dan ga je buiten Zuyd kijken. Na een “geslaagde” sollicitatie als Dozent Informatik bij concurrent Fontys was er ineens wel de ruimte om ook part-time als docent aan de slag te gaan bij de Faculteit ICT. Jef Leunissen nam het “risico” en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Hij zette me onder de hoede van Rom Brans en Peter Smeets met wie ik de eerste leservaringen heb opgedaan (wiskunde, bedrijfskunde, oriëntatie software engineering en management vaardigheden). Zij hebben me alles geleerd wat ik weet, met wellicht de belangrijkste boodschap: je krijgt veel ruimte en er is ook veel ruimte om hard te werken. Het was ook leuk om te leren van docenten als Frans Bour en Waddy Dzon die vol voor de student gingen en veel tijd staken in buitenschoolse activiteiten, zoals een introkamp.
Ik combineerde mijn docentschap met een adviseurschap als ICTO adviseur. Met op dat moment bijzondere aandacht voor de faculteiten in Maastricht. Met Jos Maas, Geer Hoppenbrouwers en later Els Koelewijn heb ik goede gesprekken gehad over het innoveren van onderwijs en het gebruik van technologie daarbij. En ook hier betekende extra investeren de ruimte om ook iets extra’s te doen. De twee bezoeken aan de Educause in de VS zullen voor mij altijd hoogtepunten blijven. Los van het goede gezelschap, de mooie omgeving en de extra tijd. De lezingen van Dr. Chuck over het koppelen van onderwijssystemen zijn nog steeds hartstikke relevant. De inspiratie opgedaan door Ken Robinson zal toch altijd een innoverende onderwijshouding bij me achterlaten. Om maar even te zwijgen van Jane ;). Wederom bijzondere ruimte die Zuyd biedt en waar ik dankbaar voor ben. Dan tellen uren of tijdstippen waarop gemaild mag worden niet.
In 2009 kreeg ik van Peter van Mulkom de kans om teamleider te worden van het I/TI team en samen met onder andere Roger heb ik die kar getrokken. Nog steeds in een bijzondere deeltijd functie met het adviseurschap omdat ik en de meerwaarde naar beide “bazen” verkocht kreeg, aangezien ik dat zelf voelde, maar ook omdat de samenwerking met jou, Jack, Harry en Mariska erg prettig was. Heerlijk de bakhus-brainstormsessies om maar een voorbeeld te noemen. En die sfeer veranderde niet toen Frans en Rienke aansloten. Het was ook erg leuk om in die combi te proberen om met studenten iets voor het ICTO team te betekenen. Virtuele werelden om les in te geven voor verloskunde, learning analytics voor Zuyd algemeen en de eerste stappen met Virtual Reality. Ook die ruimte was er en met de hulp van Chris Kuipers is het me gelukt om een persoonlijke leeromgeving ZuydRobotics op te zetten en met studenten het WK robotvoetbal in Graz te bezoeken. Tijdens het teamleiderschap heb ik samen op een kamer gezeten met Roger en Jan en ook die samenwerking verliep natuurlijk. Je herkent dat gevoel vast, ik bedoel binnen het team waarin we samen zaten was het normaal om het functioneringsgesprek met het hele team te doen. Dat gevoel van met elkaar willen delen, van elkaar willen leren en open en transparant zijn. Dat… In het team onder ZuydPlein, met Rob en Alex, met Roger en Jan. Het is een voorrecht om dat te kunnen ervaren. En dan krijg je ook de ruimte om nieuwe stappen te zetten, teamleden te prikkelen. Een mooie accreditatie, stijgende NSE scores en dat ook vieren in de Kolentip met het team. Trots was ik op I/TI en nog steeds. Daarnaast eerste stappen op het gebied van learning analytics, Virtual Reality in het onderwijs en gaming. Minor Web en Beyond met Jos, Miguel, Chris, De minor Digicoach met Ankie en Chris.
En nu in de afgelopen 2 a 3 jaar een onderwijscoordinatorschap gecombineerd met aspirant onderzoeker (promovendus). Wederom nieuwe kansen, geboden door Peter Princen en Sandra Beurskens. Als OC mede verantwoordelijk voor een mega verandering bij de faculteit ICT, van vier opleidingen naar een, een grote flexruimte en een heel aantal stappen in processen en kwaliteitsverbetering. De lectoraten, associatie degree, koppelingen naar masters staan nog op de rol 😉 Een periode waar ik toch meer in een niet ‘eigen’ rol heb gezeten waarbij sommige stappen meer ‘afgedwongen’ moesten worden in plaats van ‘samenwerkend opgebouwd’. En toch ook nu weer met nieuwe bijzondere mensen en projecten, zoals Ruth en alle studenten van DoIT@Zuyd, het MOOCZI project met Priscilla, Ruth, jou, Pieter en Chris onder leiding van de Zuyd innoveert lectoren. De samenwerking met Roger en Ron als collega OCs en het samen knokken voor de goede stappen binnen ons MT met Jan, Kevin, Humphrey en Peter. En dat in combinatie als beginnend onderzoeker bij het lectoraat Autonomie en Participatie van Chronisch Zieke mensen van Sandra Beurskens.
Wederom een heel andere wereld. De wereld van onderzoeker maar ook de wereld van de zorg. Leuke projecten leuke uitdagingen, van mijn eigen onderzoek over collaboratie alternate reality gaming ten behoeve van gedragsveranderingen bij chronisch zieken en hun omgeving, tot en met groepsdynamica bij het multidisciplinair overleg in de eerste lijn van de zorg met Jerome, Ramon maar ook Wim Goossens. Maar zeker ook het samenwerken bij Meetpunt het multidisciplinair samenwerkingsverband tussen verschillende faculteiten geïnitieerd door Sandra of het meedenken over oplossingen voor de community van ouders van kinderen met een beperking. Ook dit is ruimte geboden door Zuyd.
Ik denk dat ik van de 1500 medewerkers een van de weinige ben die op iedere locatie van Zuyd ooit is geweest, die docent, onderzoeker (aspirant), ondersteuner en teamleider is geweest. Bijzonder dat dat kan in 12,5 jaar. Bijzonder ook dat allerlei mensen me gesteund hebben bij alle stappen die ik heb genomen. Ik ben vast een aantal mooie zaken vergeten en als ik dit morgen schrijf komt vast een ander verhaal.
Maar dank jullie wel.
2 BE JAMMED 