Categorie archief: Zorg

Get moving! The It’s LiFe study.

Ha Marcel,

Vorige week lag het proefschrift van Renée Verwey op mijn bureau. Onze oud-collega Edicto (een voorloper van het huidige I-team) verdedigt 16 september openbaar haar proefschrift. Top! Het onderzoek dat ze samen haar collega Sanne van der Weegen heeft uitgevoerd, heeft al de landelijke pers gehaald. Stoer!

bewegingsmeter

Renée en Sanne hebben samen 8 onderzoeken uitgevoerd (waarvan 2 samen) die deel uitmaken van het It’s LiFe! project (Interactive Tool for Self-mangement through Lifestyle Feedback). Ieder heeft een proefschrift geschreven en ze promoveren op dezelfde dag. Mooie afronding van een jarenlange intensieve samenwerking.

Samen met 2 bedrijven (Maastricht Instruments en Sananet) heeft de Universiteit Maastricht een tool ontwikkeld die gebruikers stimuleren meer te bewegen. De tool bestaat uit een bewegingsmeter en een online coaching systeem. Gedragsverandering  bewerkstelligen is niet zo gemakkelijk. Er zijn vele initiatieven om dit met behulp van technologie voor elkaar te krijgen. Daarnaast is het stimuleren van zelfmanagement en verantwoording nemen over eigen gezondheid, regie voeren over het leven met een ziekte (in dit onderzoek COPD en diabetes type 2) iets waar overheid sterk op stuurt. Ook jij neemt dit in je promotietraject rondom Social Health Games als uitgangspunt, net zoals MLI-studiemaatje Cindy en haar collega Nienke met hun ODIM-app. Daarom is dit onderzoek wellicht wel interessant voor jou/jullie.

Samenvatting op achterkant proefschrift:

In dit proefschrift beschrijft Renée Verwey de ontwikkeling en het testen van het zorgprogramma, het coaching systeem en het testen van het gebruik van de tool in combinatie met dit zorgprogramma in de praktijk. De resultaten van het evaluatieonderzoek bij 24 huisartsenpraktijken wijzen uit dat deze gecombineerde interventie effectief is en door patiënten en praktijkondersteuners gewaardeerd wordt.

Uit het onderzoek blijkt dat het Zelf Ondersteuning Programma in combinatie met de bewegingsmeter tot een significante verbetering van 11 minuten matig en intensief bewegen heeft geleid, zelfs 3 maanden na de interventieperiode. Mooi resultaat. Proficiat Renée.

Ik zal het proefschrift voor je bewaren.
Judith

Zie ook persbericht UM en nieuwsbericht op de website van Zuyd

My Jawbone Up3

Hi nerd 🙂

Mooi dat je nu eindelijk je Healbe GoBe heb! Benieuwd of  deze je ‘body ook echt goed managed’ 🙂
Ik was ook al langer aan het kijken naar een slimme activity/health tracker. Aan die 2 jaar MLI-studie zijn ook de nodige extra kilo’s blijven hangen. En aangezien ik niet zo’n sterke discipline heb, wilde ik proberen wat gezonder te gaan leven met ondersteuning van zo’n slimme armband. En weet je wat ik nu voor mijn verjaardag heb gekregen? Haha. De Jawbone Up3! Die Heabe GoBe van jou vind ik eerlijk gezegd niet zo elegant. Dat vond ik de Fitbit ook niet. Deze vond ik meer op een smartwatch lijken, en ik wilde niets om mijn pols met tijdsaanduiding of notificatiemeldingen. Ik heb lang getwijfeld tussen een Fitbit en Jawbone. Heb veel reviews gelezen, daar werd ik niet veel wijzer van. Het is net zoals Apple vs Windows. Je hebt voor- en tegenstanders. De ideale wearable is er niet. Ik heb Liesbeth Mantel nog om advies gevraagd. Zij adviseerde de Fitbit. Maar ik ben toch voor het mooie design van de zilvere Jawbone Up3 gezwicht. .

Vanmorgen heb ik ‘m om gedaan en uitgezocht hoe zo’n ding werkt. Ik heb nog nooit met zo’n gadget gewerkt. Ik kwam tot de ontdekking dat ie niet werkt via mijn (oude) iPhone 4 (pas vanaf de 4S), maar gelukkig heb ik nog een iPad Air 🙂 Volgens de beschrijving gaat de batterij van de armband 1 week mee. Het opladen gaat via een slimme magnetisch USB-kabeltje, dat zou ik 1 x per week 1 uur moeten doen. Ik snap nog niet helemaal precies hoe het werk. Ik heb me wat doelen gesteld. Voorlopig al mijn activiteiten nog maar even op privé gezet. Ik kan lid worden van de Jawbone community, een team vormen of duelleren 🙂 Ik ga in eerste instantie de stijd maar eens met mezelf aan.

foto (2)Als ik beter weet hoe al die registraties van mijn activiteiten, voeding, hartslag en slaapritme werken, kom ik weer terug bij je. Benieuwd ook hoe dat geadvanceerd slapen bevalt! Voorlopig voel ik zo nu dan een trilling aan mijn pols. Geen idee wat deze slimme armband me nu wilt zeggen, maar hij is wel mooi hè?

Judith

 

 

#NERDAlert Hij is binnen de Healbe Go

JaHaaa Judith, hij is er!

Al eerder heb ik er met je over gesproken maar nu eindelijk na lang wachten is hij binnen: de Healbe



Hij zit nog in het doosje want natuurlijk gaat Qiang, een bezoekje met hem aan een vriendje en het blote voetenpad met opa en oma voor. Maar dadelijk na dit bad ga ik hem echt bekijken!

Alweer een activiteitenmeter zul je denken. Leuk voor je collectie naast de Garmin zwemhorloge, de enkelband en de NikeFuel band waar je al een tijdje mee loopt. Maar deze is anders 😉 roep ik dan met een Tel Sell achtige toon.

Deze zegt (zie fotoos) calorie INNAME te kunnen meten en dat heb ik als gadgeteer nog niet gezien, maar ook mijn vrienden van Meetpunt waar allerlei praktijkgerichte onderzoeken met fysiopraktijken bezig zijn ook nog niet. En al zeker niet voor 125 euro. Ja je leest de slag om de arm goed: ze zeggen dat hij dat kan. Ik wil natuurlijk eerst zien voordat ik dat geloof. Door het gewoon te proberen. Zoals het een echte NERD betaamt.

Ik hou je op de hoogte.

Groet Marcel

Zorgrobots: Alice, Paro, Kasper

Vorige week was de documentaire Ik ben Alice op tv. Ik weet niet of je deze al gezien hebt, Marcel? Ik heb vandaag even de tijd genomen om het te bekijken. Ik vond het een indrukwekkende documentaire. Niet alleen hoe bijzonder het is dat (oudere) mensen een band kunnen opbouwen met een robot, daarvan was ik al overtuigd. We hebben al eens vaker geblogd of de sociale robots van Zuyd: Paro, de knuffelzeehondrobot en Kasper de robot die autistische kinderen helpt. Ik vond vooral de eenzaamheid van deze ouderen confronterend, en hun worsteling met afhankelijkheid. Hierbij kan een zorgrobot toch mooi behulpzaam bij zijn? Ik vond het ontroerend hoe ze samen met een robot naar foto’s keken, voetbal keken :), liedjes zongen en Alice zo deelgenoot maakte van hun leven. Geweldig toch hoe een robot behulpzaam kan zijn bij het laten herinneren, corrigeren en bewegingsoefeningen doen. En ik zag hulpverleners die nieuwsgierig waren naar wat zo’n robot kan betekenen voor de toenemende zorgvraag agv de vergrijzing. Maar ook hulpverleners die bang waren dat de komst van een robot die in staat is tot menselijke interactie, een gevaar zou kunnen betekenen voor hun baan.

Ik Ben Alice | Trailer from KeyDocs on Vimeo.

Dat dit de toekomst wordt, lijkt mij onomkeerbaar. Dit is voor jullie IT-ers toch ook eengeweldige  uitdaging om dit samen met de toekomstige zorgprofessionals van Zuyd op te pakken? In de column op Frankwatching van vandaag wordt de vraag gesteld Robots die op ons lijken: griezelig echt of zo gewend? Voor mij het laatste. Ik vond het al zielig dat Alice op het eind van de documentaire in een kast werd opgesloten! 😉

Judith

Review on games for diabetics

Ha Judith,

In het Games for Health journal was een mooi artikel om weer warm te lopen voor het werken volgende week. Een review artikel over (serious) gaming, gamification and virtual environments bij diabetici. De onderzoekers bekeken 307 artikelen en vonden slechts een stuk of 10 onderzoeken die voldeden aan de door hun gestelde voorwaarden, zodat er sprake kon zijn van duidelijke effecten van de interventie.

De basis inclusie/exclusie criteria zijn niet heel vreemd (het moet een origineel artikel zijn , de game moet het primaire interventie element zijn, het moet gaan over diabetici en self management en er moet kwalitatief of kwantitatief iets gemeten worden. Ik kan in mijn quick scan niet direct vinden hoeveel artikelen overblijven na deze stap wel zie ik dat de onderzoekers STROBE meenemen in hun selectie. En na STROBE blijven er 10 artikelen over. Zoals je vaak ziet in (gezondheidszorg gerelateerde) studies is er een lijst van, in dit geval 22 items, waarop een artikel moet scoren. Komt de score boven een bepaalde waarde dan telt het onderzoek mee. Er blijven dus in dit geval 10 artikelen over.

De meeste studies waren of te klein in omvang van populatie of te kort van duur om veranderingen echt zichtbaar te kunnen maken en met voldoende zekerheid conclusies te kunnen trekken. De studies bespreken bijna allemaal gedragsverandering met betrekking tot de ziekte en het omgaan daarmee. Het blijft jammer dat ondanks de potentie die uit de artikelen straalt van de meerwaarde dit niet/nauwelijks geconcludeerd kan worden op basis van langdurige cijfers.

Ik vraag me af hoe snel de wereld van de gaming geaccepteerd wordt zodat geldverstrekkers van onderwijs langdurige studies ondersteunen om effecten te kunnen meten? Of ligt het eraan dat de juiste games/game elementen nog niet op de juiste manier zijn ingezet om daadwerkelijk duidelijke verschillen te laten zien.

Of werkt gaming als het bewust is alleen voor de gamers en moet de rest zo in the game of life verwerkt worden, zodat de niet gamers dan verbetering ervaren?

Gaan gaming en onderzoek wel samen in de gezondheidszorg als je als ICTer precies in het midden zit en nergens echt bij hoort (zowel gaming, noch gezondheidszorg wereld)?

Wat denk jij Judith?

%d bloggers liken dit: