Ha Judith,

Als volger van innovaties hebben we hier ook al over de Google Glass gepraat. Ik zag, zie en voorzie in de toekomst nog talloze ontwikkelingen en mogelijkheden voor een vergelijkbare gadget in het onderwijs.

En toch kwam er deze week nieuws uit het Google kamp. Althans nu.nl publiceerde een nieuwsbericht van de BBC dat Google zou stoppen met ee ontwikkeling van Glass.

http://www.nu.nl/gadgets/3973517/google-stopt-met-publieke-test-google-glass.html

Interessant genoeg om even verder te kijken over het hoe en wat.

https://plus.google.com/app/basic/stream/z124trxirsruxvcdp23otv4qerfwghdhv04

En dan is het dus een nuancering. Een uiterst vage nuancering, maar een nuancering. Google geeft aan dat ze gaan doorontwikkelen tot een commercieel beter betaalbare en technisch verder zijnde versie.

Of Google nu met deze ontwikkeling doorpakt of niet, of het in de vorm van een bril is of niet, dat weet ik niet. Maar ik denk wel dat Live (data) projectie en visualisatie nog gaat excelleren en daarmee gaat leren ook weer excelleren. Daar waar we nu layar, de telefoon of Google Glass gebruiken voor Augmented Reality en data projectie zal in de toekomst de projectie via neurologische data projectie binnen in je oog plaatsvinden. Grijns inderdaad nog enger wellicht dan de Google Glass, behalve als je slecht zienden of blinden zo zou kunnen leren kijken. De vraag is denk ik alleen nog wanneer.

Groet Marcel

Bonjour Judith,

Wees gerust ook al vind ik vanalles van de gebeurtenissen in Frankrijk, ons blog gaat over innovatie, social media, onderwijs, ICT, zorgtechnologie, ICTO en soms een persoonlijk tintje. Maar geen politiek beschouwende blog en dat moeten we ook niet worden.

En toch wil ik het over de gebeurtenissen en de kreet: Je suis Charlie hebben, maar dan in de onderwijs/social media context.

Het bijzondere is dat ik slechts enkele tientallen minuten na de gruwelijke aanslag een beeldscherm van een student onder mijn neus gedrukt kreeg, terwijl ik een kleine groep statistiek aan het uitleggen was. Van de ene kant denk je dan: “He je bent niet bezig met de t-toets of een fout van de eerste soort”, maar vrij snel komt de realiteit bij je en even later snap je dat dit voor hun vergelijkbaar is als voor jezelf 9-11-2001 toen via nu.nl en cnn.com stukjes bij beetjes New York op het werk kwam binnen sijpelen. Tja dan kun je alleen nog maar met dat deel van de groep dat afleiding wil, maar echte aandacht kun je vergeten. En misschien is dat maar goed ook, want levenslessen moeten ook geleerd worden.

In de avond ging de rol van mij en mijn collega Ruth door met betrekking tot Charlie. Je weet dat we studenten in de avonduren online hebben die namens de faculteit ICT vragen te beantwoorden, of onderwerpen te bespreken over de faculteit. De studenten die dit voor ons doen worden aangestuurd, begeleid en gementord door Ruth en soms mezelf. Maar het zijn allemaal betrokken en breder dan ICT kijkende studenten. Dus de student die dienst had startte zijn shift met een steunbetuiging en een “je suis Charlie” boodschap. Recht van uit zijn hart. Hoe mooi dan ook we hebben daarna op whatsapp een (positief kritische) discussie gehad. Prima als je dit als persoonlijk doet, maar als vertegenwoordiger van een faculteit of in de toekomst wel een gehele community, moet je dat wel willen?

Begrijp me goed, ik vind verschrikkelijk wat er gebeurd is. En ik ben ook niet bang dat de facebook pagina van DoIT@Zuyd een mogelijk target is. Maar ik wil me ook niet associeren met alle cartoons van het blad, terwijl dat ik altijd zal vinden dat iedereen moet kunnen zeggen/schrijven/tekenen wat hij/zij wil. En al vind ik sommige satire smakeloos en hoop ik dat er andere, mindere harde manieren zijn om boodschappen duidelijk te maken. Maar je suis Marcel en het is juist mooi dat ik dat ook gewoon kan zeggen. En zeker wil ik dat koesteren.

Ik heb het plaatje niet weg laten halen, maar het gesprek over wat je wel of niet online zet en wat je wel of niet online zet als vertegenwoordiger van een faculteit/community was zowel voor mij als de student waardevol.

Hoe zou jij dit hebben aangepakt?

Groet Marcel

Ha Judith,

In de laatste week van 2014 zijn ons zeer bijzondere mensen ontvallen. Ik heb mogen ervaren bij de begrafenis van je moeder waar je die warme, zorgzame, krachtige, sociale, delende eigenschappen van hebt. Wat kun je trots zijn op je familie en je gezin! De manier waarop jullie afscheid hebben genomen en jullie moeder’s leven ‘gevierd’ hebben was voor mij, als relatieve buitenstaander, erg indrukwekkend!

In de laatste week is echter ook een zeer bijzondere college gestorven. En eerder vandaag heb ik wederom mogen voelen hoeveel warmte, hoeveel inspiratie, hoeveel liefde 1 mens kan overbrengen op zijn omgeving. Bij je moeder was dat zo, bij Gert Jan Gelderblom was dat ook zo.

Ik heb al een keer (heel kort) over Gert Jan geblogged, eind vorig jaar. Hij verscheen samen met een college bij L1 om te praten over Kasper en over zorgrobotica. Robot Kasper gaat in toekomst autistische kinderen helpen – 21 okt 2014 | L1 |.

Meer dan een verwijzing was dat niet. En daarmee doe ik Gert Jan heel veel te kort.

Gert Jan is voor mij een zeer waardevolle college. Iemand waar ik zelf eens in de zoveel tijd contact mee had, omdat hij vanuit het lectoraat Technologie in de Zorg met projecten, met studenten en als co-promoter van Roger Bemelmans vaker bij ‘ons’ de faculteit over de vloer kwam. Hij is degene achter de zeehondrobot, de dinosaurusrobots en iemand die me aangemoedigd heeft op zijn eigen wijze toen ik met de legorobotjes en zuydrobotics begon bij de faculteit. Dat van mij was natuurlijk ‘kinderspiel’, maar hij zag de potentie. In mijn ideeen en misschien ook wel in mij. Luc de Witte noemde hem vandaag een icoon. En terecht! De intelligentie, de sociale kant, en ook al waren mijn ideeen op dat moment ‘wetenschapstechnisch’ niet volgens de standaard die Gert Jan hanteerde. Hij moedige aan. gaf aanwijzingen, tips, was met mijn studenten bezig (die Zuydrobotics runden).

In de jaren daarna was Gert Jan steeds geduldig met studenten en studentprojecten ook al was het tempo misschien wel minder snel dan gehoopt. Hij deelde dat wel met ons, maar steeds met mogelijkheden om dat op te lossen of aan te pakken. Afstudeerders en ook Roger zijn lovend over zijn begeleiding.

Gert Jan was iemand die verbindingen legde daar waar anderen dat niet lukte, iemand met een sterke praktijkgerichte onderzoekskant. Een warm, social mens met oog voor iedereen. Een deler, van innovaties, inspiratie, kennis en liefde! Ik heb het geluk gehad om met hem te mogen samenwerken!

Marcel