Auteursarchief: Judith van Hooijdonk
Wetenschap: krabbenmand of vriendenclub?
Hi Marcel,
Mooie leerschool als onderzoeker lijkt me dat ‘proposal reviewer voor de komende ELI-conferentie‘. Veel leer- en leesplezier!
Reviewen is belangrijk voor de kwaliteitscontrole van de wetenschap. Dit was vrijdagavond ook het onderwerp in Kijken in de Ziel. Het was de vierde aflevering van een serie waarin Coen Verbraak in gesprek gaat met een aantal toonaangevende wetenschappers (natuurkundige Robbert Dijkgraaf, primatoloog/etholoog Frans de Waal, wiskundige Ionica Smeets, hersenonderzoeker Jeroen Geurts, landbouwexpert Louise Fresco, bacterioloog Roel Coutinho, kankeronderzoeker Hans Clevers, voedingsdeskundige Martijn Katan, econome Barbara Baarsma, filosoof/psychiater Damiaan Denys, psycholoog Marcel Zeelenberg en classica Ineke Sluiter) over de wetenschap. Deze aflevering ging het over publiceren, publicatiedruk en zelfplagiaat.
Als wetenschapper ben je afhankelijk van reviewers ivm de noodzaak tot publiceren. Ik vond het toch wel weer schokkend om te horen hoe scoringsdrift fraude in de hand werkt. Het zelfreinigend vermogen in de competitieve wetenschapscultuur lijkt steeds meer onder druk te staan. De ego van wetenschappers is erg groot. Dat laat het persoonlijk verhaal van Marcel Zeelenberg over Stapel wel zien. Ontluisterend.
Wetenschap is zoals in de uitzending gezegd werd een gezamenlijke klus. Reviews van mede-onderzoekers kan het onderzoek/publicatie alleen maar beter maken. Ik ben een voorstander van open onderzoek. Hoewel je niet mag bloggen over proposals van ELI hoop ik dat ‘open onderzoek’ regelmatig in de voorstellen terug komt aangezien het thema van de conferentie Transforming the Academy: Building Communities of Practice is. 🙂
Groet,
Judith
Vakantietijd. Werktijd. Lummeltijd.
Hi Marcel,
Deze week ben ik na 5 weken vakantie weer rustig aan begonnen. Halve dagen thuiswerken is een heerlijke manier om even weer in het ritme te komen van wekker zetten en op tijd op staan. Tussendoor wat wasjes, boodschappen, koffie- en lunchafspraakjes, Olympische Spelen kijken, afkicken van mijn Netflixverslaving (Gilmore Girls 🙂 ).
Mijn mail is verwerkt. Ik heb weer een beetje op een rijtje waar ik voor de vakantie mee bezig was. En ik ben nu eindelijk echt begonnen met het actualiseren en vernieuwen van Dingen@Zuyd. Eén van de conclusies tijdens de reflectiemomenten in deze vakantie was dat er echt veel te veel gepraat wordt en weinig gedaan. Veel docenten zijn voor reguliere studenten en Zuyd Professional deelnemers onderwijs aan het (her)ontwerpen. Er is zoveel behoefte aan inspiratie rondom het leren en lesgeven met ict. Naast dat we deze docenten f2f willen begeleiden, is een ontdek-, leer- en kennisdeelomgeving ook wenselijk. Ik hoop dat dit echt gaat uitgroeien tot een learning community.
Deze week heb ik ook mijn RSS-krantje Feedly ‘bijgelezen’. Van de meeste weblogs heb ik de koppen gesneld. Het bericht van Jouke Kruijer op Managementsite trok mijn aandacht: Zelforganisatie: maak ruimte voor samenspel. Vetrouw in de zin van onzin. Leer weer lachen, lummelen en prutsen. Kruijer beschrijft dat hij in veel organisaties komt waarin teams niet (meer) kunnen samenwerken, waar het “leven uit is ge(re)organiseerd” . Zelforganisatie wordt vaker als oplossing gesuggereerd. Verdwijnen dan problemen? Nee, schrijft Kruijer:
Zelforganisatie werkt niet door dingen anders te organiseren, maar door terug te gaan naar de bedoeling. Wat willen we doen? Waar heb ik zin in? En het antwoord op die vragen ligt vooral niet op het niveau van denken. Maar op het niveau van ‘eigenlijk wel weten’ en ‘stiekem al lang voelen.’
Speelruimte (autonomie!), ruimte voor samenspel is een belangrijke stap om tot zelforganisatie te komen. Lachen, lummelen en prutsen. Wandelingen maken, samen ideeën bedenken, gewoon eens uitwerken. Wat maakt het uit als het mis gaat? Er is ruimte nodig om te kunnen luisteren naar die kleine stemmetjes, bij jezelf en anderen, die je vertellen wat je moet doen. Zo ontwikkel je weer onderling vertrouwen.
Ik herken dit uit de ZuydPleintijd. Misschien dat ik die goede oude tijd verheerlijk, maar toen was er lummeltijd. Er was ook aandacht voor elkaar. Tijdens die wandelingen zijn de beste ideeën tot groei gekomen. We hebben veel geëxperimenteerd. Er zijn ook veel dingen mislukt. Die ervaring neem ik nog steeds mee. En voor mijn gevoel was ik toen productiever dan nu met die vele vele overlegmomenten en overal mijn werk moeten verantwoorden in allerlei excelbestandjes…
Het vorig studiejaar is hectisch afgesloten. Hoe het komend jaar zich gaat ontwikkelen, wacht ik maar rustig af. Ik laat me niet gek maken, dat is in ieder geval mijn voornemen *grinnik*. Dat het wederom een spannend jaar wordt, staat vast. Genoeg uitdagingen, ook. En als het aan mij ligt gaan we ook wat meer lummelen. Of broeden zoals ik daarover in 2010 blogde.
“Broeden is samen knoeien, assembleren, knutselen, cocreëren, uitvinden. Broeden is zoeken naar oplossingen voor complexe problemen. In broedplaatsen ligt de nadruk op samen, het samenwerkingsproces. Broeden is erop gericht gemeenschappelijke doelen te realiseren, zelfs als ze nog vaag zijn.”
De eerste stappen zal ik wel zelf moeten zetten …
Wandel je mee? Wie gaat mee samen op weg?
Judith
Open Access explained! PHDComics video #mustsee
Ha Marcel,
Gisteren deelde ik de column van Rosanne Hertzberger over Open Access en het belang van open onderzoek. Vandaag zag ik een tweet van Jisc meteen link naar hun quick guide over open access, een handige pagina met een heel goed filmpje (8:23) over wat open access is en een overzicht van verschillende issues die open access belemmeren. Must see.
Judith
Inderdaad! Belachelijk, al dat onderzoek achter een betaalmuur
Hallo Marcel,
Het is niet de eerste keer. Ik vraag het toch weer.: jouw aandacht voor open promotie-onderzoek. In de NRC van 6 augustus 2016 las ik onderstaande column van Rosanne Hertzberger. Nu zij niet meer tot de academische wereld behoort, kan zij niet meer (itt tot ons omdat wij toegang hebben tot allerlei wetenschappelijke databanken via Zuyd Bibliotheek) kosteloos onderzoeksresultaten lezen. De wetenschappelijke wereld is niet zo open.
Terecht vraagt zij zich af: De Nederlandse regering vindt het steeds belangrijker worden dat dat onderzoekend vermogen bij studenten wordt ontwikkeld. Ook bij hbo’ers. Maar wat is het nut ervan? Na het afstuderen zit die statistiek achter een betaalmuur.
Als al onze alumni zich nu eens inschrijven voor een Zuyd Professional cursus/studie dan houden ze wel toegang tot wetenschappelijke publicaties. Grapje natuurlijk :). Je kunt ook via omwegen aan je pdfjes komen. Of illegaal via Sci-Hub. Toch niet helemaal de bedoeling, wel?
Het gaat niet alleen om open access, daar is inmiddels iedereen (behalve uitgevers) wel voor. De openheid mag wat mij betreft nog een stapje eerder beginnen. Het hele onderzoeksproces open, onderzoeksdata open. Op naar open onderzoek!
Transparante wetenschap. Ik ben voor! Jij toch ook?
Judith
#digicoach #mysteryguest
Haha 🙂 🙂 🙂
ik was woensdagavond de mystery guest tijdens de afsluitende thema-avond van Minor Digicoach!
Ja Marcel, jij wist dit natuurlijk al, maar de studenten niet. Zij moeten nu ook mij online zien te vinden. Ik ben benieuwd wie de eerste 3 zijn die onder dit blog reageren. Zij krijgen een bonuspuntje. Ik wil natuurlijk wel in hun reactie lezen welke clue ze op het goede spoor heeft gezet.
Superleuk om 3 jaar later weer eens als mystery guest het congres, georganiseerd door een groep Pabostudenten die de minor gevolgd hebben, te bezoeken. Ankie van de Broek, de gamemaster van het eerste uur (nu ondersteund door gamemasters Chris Kockelkoren en Marcel Graus) had mij het draaiboek van deze alumnibijeenkomst gestuurd.
Het congres was opzet als een reis. De reis ging naar de 21e eeuw. Ik vroeg me af of ik niet al in deze eeuw zat? 😉 Het concept was door doordacht en in detail uitgevoerd. De reizigers werden verwelkomd bij de incheckbalie, we ontvingen een boardingpass (via Eventbrite hadden we tickets ‘gekocht’, goed geregeld!). In de ontvangsthal werden we als echte VIP’s in de watten gelegd met soep en broodjes. De stewards waren vriendelijk en gastvrij. Vervolgens werden we in de vertrekhal door een creatieve gastspreker voorbereid op onze reis.
De crew begeleidde de reizigers naar hun zitplaatsen in de workshops. De tussenlanding in de technologiemarkt was ook goed (en lekker) geregeld. De uiteindelijk landing was smooth.
+1 voor de organisatie
De workshops kan ik niet allemaal beoordelen. Ik heb Class Dojo en programmeren/MakeyMakey gevolgd en een kijkje genomen in de zelfgebouwde escape room. De inhouden waren duidelijk, enthousiast en met kennis van zaken gebracht. Zover ik zag allemaal direct toepasbaar. Ik moet zeggen dat de didactische meerwaarde van de tools niet even duidelijk voor het voetlicht werd gebracht. Enige kritische beschouwing rondom privacy van leerlingen bij gratis tools (gratis bestaat niet) vind ik wel tot de taak van een digicoach horen. In de technologiemarkt zag ik wel dat er aandacht was voor digitaal pesten en mediawijsheid, mediawijsheid voor scholen zou ik wel toevoegen als kritische reflectie bij gebruik van (gratis) digitaal onderwijsmateriaal.
De technolgiemarkt was afwisselend en leuk. Er was ruimte voor ontmoeting en gesprek. Belangrijk omdat dit congres een alumni activiteit was. Voor velen een eerste ontmoeting met een 3D-printer, de robot Naomi van jullie faculteit ICT. De producten van de adviesburo’s waren leuk en er zaten aardige zelfgemaakte spellen tussen. In het draaiboek zag ik nog VR-brillen, die heb ik gemist. Maar de andere aanwezigen vast niet, zij hadden geen inzage in het draaiboek.
Wat communicatie ben ik altijd was extra kritisch 😉 Ik had op LinkedIn gezien dat er een account Minor Digicoach was gemaakt. Ik vond dat vreemd. En waarom als persoon en niet als groep? En waarom geen gepersonaliseerde LinkedIn-URL? Waarom werving via LinkedIn en niet via Facebook of Twitter? Later begreep ik pas dat ze op deze manier alumni wilde binden. Dan snap ik de keuze voor LinkedIn. Dit had dan wellicht beter toegelicht kunnen worden in de omschrijving. Bij ontvangst bij Digicoach Airlines werd wel gevraagd of we een LinkedIn account hadden. Het werd mij niet helemaal duidelijk wat het achterliggende doel was. Als tip zou ik meegeven dat in de uitnodiging wat beter toe te lichten. Waren naast alumni ook medestudenten uitgenodigd? Eerste- of 2e jaars? Of hoorden zij niet tot de doelgroep?
Wat digitale communicatie hadden ze een voorbeeld kunnen nemen aan hun zustermaatschappij KLM 😉
Wat is dit toch een leuke minor. Trots dat (vooral) jij en ik bij de opzet hierbij betrokken waren. Het is een super concept. Je ziet hoe studenten door inzetten van game-elementen gestimuleerd worden. Aandacht en betrokkenheid voor elkaar was duidelijk voelbaar. Met recht dat Ankie en Marcel zo trots als pauwen na de landing op het platform stonden om hun crew te bedanken.
De informele borrel (bestaan er ook formele borrel? 😉 ) heb ik gelaten voor wat het was. Ik was moe van deze lange en bijzondere reis.
Het is zoals de gastspreker van deze avond zei: “onderwijs is niet het vullen van een emmer maar het ontsteken van een vuur”. Dat vuurtje voor leertechnologie, 21st century skills en digitale didactiek is bij deze groep wel aangewakkerd door de gamemasters! Top!
Groet,
Judith
O ja ik mocht nog extra punten toekennen. Dat vind ik lastig want ik vond er niemand uitschieten, het was een echte groep. Maar dan wil toch elke dame een extra puntje geven. Ja, ik weet het dat is positieve discriminatie. Deze minor wordt voornamelijk door mannen gevolgd (in dit geval alle 3e jaars pabomannen). Ik wil op deze manier de vrouwen die deze minor volgden stimuleren het leren en lesgeven met ict te blijven ontwikkelen.
Meer weten over de ontwerpprincipes achter deze minor, lees In just 6 throws of the dice: Digicoach the Game
2 BE JAMMED 