Categorie archief: Gaming

Neurogaming

Neurogames are a “collection of technologies that incorporate your full nervous system into gameplay”

Ha Marcel,

Terwijl jij je opmaakt voor je reis richting Boston voor de Games for Health 2014, lees ik op Extended Limits een blog over de toekomst van het gamen: neurogames. Blijkbaar is begin mei een Neurogaming Conference in San Francisco geweest (was ook leuk geweest 😉 ). Benieuwd of jij op het congres in Boston ook gaat horen over ‘welnes neurogaming’ of ‘therapeutic neurogaming’. Want volgens het YouTube kanaal van het congres wordt neurogames niet alleen gebruikt voor de fun maar ook voor gezondheidszorg en onderwijs. Gaat dat zien!

Heb jij op Kickstarter het PrioVR spelpak gespot? Samen met je Oculus Rift zorgt dat voor een complete spelervaring 🙂

Goede reis!
Judith

Bron: Marco Leeuwerink: Neurogames: de toekomst van gamen (Extended Limits)

De kracht van het verborgen curriculum #gamification #ncosm #mli

Marcel, je zou genoten hebben van de eerste keynote van het Nationaal Congres Onderwijs en Sociale Media. Het sloot ook zo mooi aan op mijn leerarrangement over curriculumvernieuwing van mijn Master Leren en Innoveren. Die ik vandaag afrond! 🙂 .

On stage: Helen Keegan. Helen is Senior Lecturer (Interactive Media and Social Technologies) aan the University of Salford (UK). Zij sprak over: Curiosity and Curriculum!

Helen Keegan vertelde over een onderwijsmodule (waar 30 studenten aan deelnamen) die zij ontwikkelde als een Alternate Reality Game. De studenten kwamen tijdens deze module in aanraking met onderwerpen als: digital identity; remix culture; , copyrights-licencing-ethics; participatory media production, mobile phone filmmaking, transmedia storytelling; criticical media literacy. Het betrof dus een module over delen, publiceren en online samenwerken. Het eindproduct waar de studenten op beoordeeld werden was uiteraard het filmpje. Tot zover het formele curriculum.

In de onderwijsvisie van Helen gaat onderwijs om meer dan kennis overdragen en studenten klaarstomen voor een baan. Onderwijs zou net als ‘vroeger’ ook meer moeten gaan om persoonlijke ontwikkeling. Onderwijs moet prikkelen en nieuwsgierig maken.
Daarom ontwierp ze (ik heb geen idee hoe groot het team was, maar ik had het idee dat dit een eenvrouwsactie was) een hidden curriculum om de studenten door middel van puzzels en codes kraken uit te dagen tot nadenken en vragen stellen. Ze creeërde een fake identity van ene Rufi Franzen. Allerlei social media accounts werden aangemaakt: twitter, facebook, instagram, foursquare, etc. Via Rufi wilde ze de studenten uitdagen meer te doen dan alleen de opdrachten die in het formele curriuclum stonden. Kennisdelen, publiceren op het interneten, connecties aangaan, dat was haar doel.

Sommige studenten ontvingen een brief op hun thuisadres met de code 91211. Maar andere weer niet. Dit bracht heel veel onrust in de groep want ze snapte niet waarom sommige wel en andere geen code hadden ontvangen. Sommige studenten waren echt bang, Rufi werd zelfs bedreigd. Dit was een onverwachts effect waar ze erg van schok. Dat was niet de bedoeling. Dus stuurde ze een mail naar iedereen, zonder te veel prijs te geven. Daarna werd het magisch! Studenten wilden weten waarom Rufi hen had uitgekozen. Ze begonnen hun eigen curriculum te ontwikkelen. Ze leerden samen met Rufi. Ze werden ook detectives. Samenwerken en probleemoplossend vermogen werden gestimuleerd. Het werd een interactieve game. De echte wereld en de game vloeide in elkaar over. Codes werden in films verborgen. Via QR codes werden studenten naar locaties geleid waarna inchecken op Foursquare opdrachten zichtbaar werden. Het hele spel duurde 2 en halve maand.

Nadat het einddoel bereikt was en zij uitgelegd kregen dat ze onderdeel van een alternate reality game. Studenten waren in shock. Ze kregen uitleg mee hoe ze ‘voor de gek’ waren gehouden. Er volgde waardering. Het hele curriculum werd zelf nog eens nageplozen om te kijken welke clues gemist hadden. Dubbel leereffect dus!

Onderstaande presentatie is hetzelfde verhaal dat ze tijdens #ncosm heeft verteld. Must see!

Zoals Helen zegt: het was gekke werk, maar het was fantastisch! Studenten hebben hier zoveel van geleerd. Nieuwsgierigheid is niet te meten, niet te beoordelen maar o zo belangrijk voor hun ontwikkeling. Haar boodschap? Durf het risico te nemen. Creeer en stimuleer een hidden curriculum. Go beyond! Waar hebben we dat toch eerder gehoord? 🙂

Je wilt je studenten toch uitdagen tot het hoogste level?

keegan

 

Deze week stond in het teken van mijn herontwerp voor een onderdeel van het curriculum van jouw faculteit. Nogmaals dank voor je medewerking! Ook landelijk stond curriculumherziening in de belangstelling. De Onderwijsraad heeft vorige week een rapport gepubliceerd: Een Eigentijds curriculum. Een advies om het curriculum te vernieuwen en om het proces van vernieuwing ook te verbeteren. Noodzakelijk. Jelmer Evers heeft hierover een mooi blog geschreven en vraagt zich af of een nieuw curriculum genoeg is.
Ik heb het curriculum van jullie faculteit geanalyseerd volgens Van den Akker, uitgesplitst naar intended (beoogd), implemented (uitgevoerd) en attained (bereikt). De meeste kracht heeft, lijkt me zo, toch wel het hidden (verborgen) curriculum!  Geen tijd voor  een eigentijds curriculum maar op naar een eigenwijs curriculum!

Maar nu naar Eindhoven om mijn herontwerp (wel eigentijds maar nog niet eigenwijs genoeg vind ik 😉 ) te presenteren tijdens de Inspiratiemiddag.

Tot morgen,
Judith

That Dragon Cancer – Thank you for playing (Games 4 Change festival 2014)

Beste Asiong, beste Judith,

In mijn zoektocht naar hoe we games kunnen inzetten in de gezondheidszorg ben ik presentaties aan het bekijken van het games 4 change festival . Het mooie van dit sort presentaties is dat je niet weet wat je krijgt voordat je er aan begint. Soms gaat je hart sneller kloppen, maar in dit geval stond het stil. Volgens mij is de hele zaal stil. Ik in ieder geval wel…

 

Een bijzonder verhaal over Joel en zijn ouders die afgelopen maart gestorven is aan kanker. De ouders van Joel zijn op een bijzondere manier omgegaan met het jarenlange ziekte proces van Joel. Namelijk door het maken van een game waarbij de ‘speler’ ervaart wat het betekend om zo’n proces door te maken.

 

Dit spel komt binnenkort uit op de OUYA (een spelsysteem vergelijkbaar met de Wii of XBOX alleen gebaseerd op onafhankelijke game ontwikkelaars) en lijkt me interessant om te blijven volgen. Tijdens de productie van het spel heeft een filmploeg een documentaire gemaakt over de makers.

 

Ik zal dit blijven volgen en jullie op de hoogte houden. Mocht je ergens een half uurtje hebben, hier is de lezing die een van de makers heeft gemaakt tijdens de games for change conference

 

 

De website van de game: http://thatdragoncancer.com/
De website van de documentaire over de game: http://www.thankyouforplayingfilm.com/

Groet Marcel

********************

13/01/2016 verscheen Review: persoonlijk rouwverhaal wordt gamekunst in That Dragon, Cancer op Nu.nl met onderstaand filmpje waardoor je een indruk krijgt hoe deze game is vormgegeven. Conclusie van de recensent

That Dragon, Cancer hoeft zich niet te bewijzen. Als Ryan en Amy Green deze vorm van expressie nodig hadden om de dood van hun zoon te verwerken, dan is dat bestaansrecht genoeg. Toch bewijst het dat games ook voor dit soort verhalen een geschikt medium zijn. That Dragon, Cancer spelen is niet leuk, niet uitdagend, niet spannend, maar wel ontroerend. En door zijn vorm ontroerender dan wanneer hij zou zijn gegoten in filmvorm of literatuur.

Tegelijkertijd behandelt het de dood op een andere manier dan games normaal doen. De belangrijkste gameconventie wordt op zijn kop gezet. Dood is het gegeven, herhaalt moeder Amy in haar dagboeken. Iedere speler die aan That Dragon, Cancer begint, kent het einde al.

Toch viert de game juist het leven: de herinneringen aan een jong mens met een houdbaarheidsdatum. En dat is een voor games ongewone, maar best wel fijne boodschap.

 

Kansen voor de toekomst rondom gaming en het onderwijs

Ha Judith,

Heb ik je al eens over Glasslab verteld? Ja dat heb ik! Het zijn de mensen achter SimCityEdu! Glasslab is een combinatie van onderwijsinstellingen, gamebedrijven, gesteund door Bill en Mellisa Gates. Zij waren ook op de GamesForChange festival en ze vertellen over hun organisatie en over de ideeen die ze hebben. En ze vertellen over onderwijs en gaming!!! Must see dus!

Weliswaar geen TED talk, maar wellicht een optie voor de Zuyd I-Flits?

Groet Marcel

Winning games for change in 2024

Ha Judith,

Een kijkje in de toekomst: Jane heeft tijdens de Games 4 Change conferentie een presentatie gehouden over de ‘pricewinning games for change’ in het jaar 2024!

Groet Marcel