Ja Marcel,

Tijdens de workshop Brein meets Social Media heb ik gehoord dat dopamine de oorzaak is waarom social media vaak een glimlach op mijn gezicht tovert. Ik word gewoon blij van Twitter en Bloggen. Joitske Hulsebosch (1 van workshopleiders) heeft onlangs geblogd waarom online delen van ervaringen zo lekker is.

Bron: Buying Happiness

Op haar blog zag ik dit mooie plaatje van Maslow’s hierarchy of needs gekoppeld aan social media. Voor mij hoort Twitter toch meer bij de behoefte aan saamhorigheid (sociale relaties, samenwerken, verbinding) dan aan mijn behoefte aan waardering en erkenning (status).

Volgens Maslow zou een niet-bevrediging van deze fundamentele behoeften leiden tot een vermindering van de volle menselijkheid en tot blokkering van de menselijke mogelijkheden
Bron: Wikipedia

Joitske citeert in haar blog het artikel ‘Disclosing information about the self is intrinsically rewarding‘. De auteurs  Tamir en Mitchell onderzochten wat delen van van informatie met ons brein doet. Het blijkt dat mensen een intrinsieke behoefte heeft om hun gedachten en gevoelens met anderen te delen.

De studie ontdekte dat:

• Als we informatie over onszelf met anderen delen, levert dit een grotere beloning op (via hersenactiviteit gemeten) dan als we informatie over anderen beoordelen.
• Mensen waren bereid om geld af te slaan voor het delen van informatie over zichzelf (meer dan over algemene vragen), dit betekent dat het delen van informatie over jezelf van waarde is.
• Over je gedachten en gevoelens vertellen, stimuleert het beloningssysteem in je hersenen maar de mogelijkheid om dit met anderen te delen nog meer.

Het delen wat je zelf denkt of voelt levert dus een beloning op in je hersenen (de lekkere dopamine), en meer naarmate het met anderen gedeeld wordt. Dit belonen is handig om het smeden van sociale banden tussen mensen te stimuleren, om zelf-kennis te vergroten of om te leren wat anderen al weten en dus de kennis van 1 persoon te vergroten. (wat een kansen voor het onderwijs!)

Voilá, wat ik al wist is nu ook wetenschappelijke aangetoond! De verklaring waarom delen zo lekker is.
Conclusie: ik ben verslaafd aan contact & delen, dus aan dopamine 🙂

Waar ik ook blij van word (jammie, weer voer voor de hersenen: dopamine) is van de muziek die we regelmatig delen op ons blog.
Dit nummer van Earth, Wind & Fire had ik al gedeeld op mijn blog over de fantastische avond waar ik vorig jaar september zo van genoten heb 🙂 En die nu weer ‘in’ is door de heerlijk feel-good movie Intouchables over een bijzondere vriendschap. Heb je m nou al gezien? Doen!

Judith *blijblijblij* 🙂 🙂 🙂