Zoekresultaten voor rendementsdenken

De kracht van waarde

Ha Marcel,

Goed dat jij nog een keer in je blog van woensdag het filmpje van Educause nog eens deelde. Deze was inmiddels weer aan mijn aandacht ontsnapt, terwijl ik ‘m een half jaar geleden ook gedeeld heb 🙂 waarbij ik de vraag stelde of nu alles gemeten moet (kunnen) worden, zoals de onderwijskundige en toetsspecialisten zich in dat filmpje ook afvragen.

Mijn aversie tegen rendementsdenken zit ‘m niet zo zeer in het gebruiken van cijfers / data voor het monitoren van ontwikkelingen. Jij noemde het feedbacksysteem in gaming als goed voorbeeld van terugkoppeling. Het gebruiken van data om een beeld te geven van waar je staat in het spel/leren/leven, lijkt me prima. Mijn weerstand zit ‘m dat op basis van cijfers, die vaak op verschillende wijze geïnterpreteerd kunnen worden (dat heb ik wel geleerd van de onderzoekswereld) mensen/organisaties ‘afgerekend’ worden. Dat voelt niet fijn. Je kijkt dan niet naar de context. Dus zijn die stories inderdaad echt van waarde. Ik snap alleen niet waarom daarin een gevaar zit?

Volgens mij, en Brené Brown bevestigt dat met onderzoek, zit kracht in menselijke verbindingen (en zo ontstaan stories) en ons vermogen tot empathie. Ik zag dit mooie filmpje op haar website.

The Power of Empathy from Gobblynne on Vimeo.

Groeten,
Judith

Het gevaar van wat echt van waarde is

Ha Judith,

In je de post over onze cijferfetish in onder andere onderwijs en zorgland vraag je wat echt van waarde is. En als ik dat betrek op het onderwijs (want in je blog benoem je NSE en rendementscijfers) dan zou je zeggen “de mening van de student”, gecombineerd met “de mening van de docenten en de mening van het werkveld”.

Maar is dat zo. Of beter gevraagd hoe “meet” je dat en hoe zorg je er voor dat je niet leeft naar de waan van de dag. Hoe zorg je er voor dat je de mening van de grootste gemene deler hebt of de mening die er toe doet en die het geheel beter maakt. Hoe zorg je er voor dat je expertise gevoed wordt met de juiste informatie zonder het grote belang te vergeten of te verzanden in huis/tuin en keuken problematieken. Of gaat het juist om de huis/tuin en keuken problematieken.

Dat blijft in elke omgeving een grote vraag en aangezien we als wereld de mening van experts challengen (soms op niet gezonde wijze) wordt het lastig voor diegene die iets moet doen met die meningen. In gaming wordt gesproken over een feedbacksysteem dat je een beeld geeft waar je staat. Iedere goede game geeft je een score of een afstand of in ieder geval een beeld van hoe ver/goed/sterk/ontwikkeld je bent. Is de NSE zoveel anders? Zijn de rendementscijfers zoveel anders?

Ik denk qua intentie niet. Qua uitvoer kunnen beiden nog veel leren van games. Een druid uit Warcraft 3 vergelijken met een druid uit World of Warcraft of een druid uit het bordspel van Warcraft doe je niet, terwijl dat eigenlijk wel gebeurt als we de resultaten van NSE gaan ranken. Andere spelers, een ander spel, wellicht met dezelfde naam als rol en ongeveer een vergelijkbare omgeving, maar toch zo anders. Los van het feit dat je niet kunt spreken van een ‘echte’ score als je maar een keer per jaar speelt 😉

ss024dylalyd naambordloos

 

Op zoek dus naar een manier van meten. Ik heb eerder al eens gesproken over de Themepark app maar dat idee ligt nog steeds ‘op de plank’. En hoe en of dat gaat werken daar ben ik benieuwd naar. Maar ik zou het maar wat graag testen 😉

En als ik dan kijk naar rendementsdenken. Weet je eigenlijk is daar niet echt veel mis mee. Een klein ding maar.

  1. Propedeuserendement is een item dat we moeten afschaffen. De propedeuse is namelijk ook voor orientatie en selectie (kwaliteit). Willen we dat eerlijk en in het belang van de student kunnen doen dan is het spreken van rendement hier vreemd. Het eerste (de eerste twee jaar) van een studie moeten selecterend zijn, oriënterend zijn, maar vooral ook leuk zijn. Die zaken meten we momenteel bij de exit-enquêtes die gedaan worden door de decanen. Althans bij die studenten die afhaken. Je zou het ook moeten meten bij diegene die blijven.

Na de propedeuse wil ik als opleiding best bekeken worden op basis van de rendementen. En iedere student die niet binnen 4 jaar zijn HBO heeft een verhaal. Die bundel moet in te leveren zijn. Waarom vertraagd deze student en op welk van die verhalen kunnen en willen we ingrijpen. Dat zou jaarlijks moeten gebeuren. Stories to collect, stories to read, stories to learn from. We learn from the past to make a better future.

Dus stories zijn van echte waarde!

 

Groet Marcel

 

De wereld van gevaarlijke cijfers

Dag Marcel,

Zojuist deelde Dominique Sluijsmans een interessant bericht van De Correspondent ‘Hoe de cijferdictatuur het werk van leraren, agenten en artsen onmogelijk maakt’.

Op ons blog heb ik me al vaker uitgesproken tegen het rendementsdenken in het onderwijs. Nu over een paar weken de Nationale Studenten Enquête 2016 (NSE) weer start en iedereen zich weer blind gaat staren op cijfertjes, is het goed dit artikel eens te lezen.

Jesse Frederik en Sanne Blauw beschrijven de wereld van gevaarlijke cijfers. Schokkend om de verschillende voorbeelden te lezen hoe het werk van zorgprofessionals, docenten en agenten alleen maar draait om cijfers om het hoogst mogelijk rendement te behalen. Maar ten koste van wat? Wantrouwen. Frustratie. En tijdsverspilling voor het afleggen van verantwoording.

Vakmensen die beleid als nutteloos (of zelfs schadelijk) ervaren, zijn geneigd zich tegen de regels te verzetten. Hun loyaliteit ligt niet bij de politiek of bij de organisatie. Hun loyaliteit ligt bij hun vak.

Wat is echt van waarde?

Groet,
Judith

Deze dichtregel van Lucebert zag  ik in de jaren 80 dagelijks toen ik met de trein naar Rotterdam Blaak reed.
Het is en blijft zo waar …

allesvanwaarde

de zeer oude zingt:

er is niet meer bij weinig.
noch is er minder.
nog is onzeker wat er was.
wat wordt wordt willoos.
eerst als het is is het ernst.
het herinnert zich heilloos.
en blijft ijlings.

alles van waarde is weerloos.
wordt van aanraakbaarheid.
rijk.
en aan alles gelijk.

als het hart van de tijd.
als het hart van de tijd

 

Vertrouwen. Verbinden. Vakmanschap. #fhkeinspiratie #mli

Zouden wij nu getuigen zijn van het kantelmoment in onderwijsland, Marcel? Studenten protesteren (niet echt masaal). Het Maagdenhuis is weer bezet. Zie hier het interessante item van EenVandaag met een verslag van het bezoekje van enkele bezetters uit 1969 aan het Maagdenhuis. De huidige studenten willen net als toen medezeggenschap. Maar nu protesteren ze vooral tegen het rendementsdenken. Zou het einde van rendementsdenken in onderwijsland eindelijk in zicht zijn? Krijgt het Rijnlands denken (organiseren samen met mensen) nu eindelijk meer invloed in onderwijswereld? Ik hoop het zo. Je weet dat ik wel vaker ageer tegen accreditatiepolitie, cijfersfetisjisten, lijstjeskickers 🙂 Ik vind bijvoorbeeld dat de NSE te veel invloed heeft op de prestatieafspraken. Studenttevredenheid is zeker belangrijk, dat moet je niet meten daar moet je gewoon voor zorgen. Omdat ik tegen ben, vul ik hem ook niet in. Ik heb ook mailtjes gekregen van mijn opleiding: “Jouw hogeschool kan met jouw oordeel de kwaliteit van het onderwijs verbeteren” …hmmm… nou dat geloof ik niet.

We hebben de vakinhoudelijke mensen het organiseren afgenomen, en nu is het tijd dat het aan de professional wordt teruggegeven.
Jaap Peters

Uit mijn blog “wie het weet mag het zeggen!”

Ik geloof meer in professionele leefgemeenschappen waarin vier processen centraal staan: samen veranderen, samen werken, samen leren en samen leiden. Dat vertelde Myriam Lieskamp tijdens het colloquium dat ik gistermiddag online volgde. Het was  het 2e dit studiejaar georganiseerd door het Lectoraat Leren & Innoveren van Fontys Eindhoven. Het 1e colloquium werd verzorgd door Marco Snoek (zie mijn blog), ook hij had het net zoals Myriam Lieskamp over de professionele ruimte van docenten.

Lieskamp

klik op afbeelding om presentatie te bekijken

Myriam Lieskamp verzorgde een paar weken geleden al een gastcollege tijdens het leerarrangement dat ik nu volg. Toen ging ze meer in op het huidige onderwijsbeleid en de transitie die plaatsvindt. Er kwamen elementen uit dat verhaal terug, maar nu focuste ze meer op de professionele leefgemeenschap en welke bouwstenen hiervoor nodig zijn. Wederom een boeiend verhaal waar ik zo in geloof. Ook Zuyd moet transformeren naar een lerende organisatie *imho*.

Globalisering, technologische ontwikkeling, de economische crisis vraagt van het onderwijs om een andere rol. Zie het rapport van de WRR (leestip hoofdstuk 9 over onderwijs) over de transitie van de kenniseconomie naar een lerende economie waarin we snel moeten kunnen anticiperen op veranderende omstandigheden. Dit zijn redenen om te ontwikkelen naar een professionele leergemeenschap.

PLG

Er is geen blauwdruk of checklist voor een professionele leergemeenschap, immers elke onderwijsinstelling heeft andere achtergronden en studenten. Het gaat om dat je duidelijk hebt wie jouw student is en daar je je onderwijs op aan te passen (“van gordijnen tot didactiek”). De 3 pijlers in een professionele leergemeenschap zijn: Vertrouwen. Verbinden. Vakmanschap.

Hieronder enkele sceenprints van de slides die ik met het oog op het formuleren van van de DLWO-visie (belangrijk is dat deze gedragen wordt door iedereen!) waar ik nu bij betrokken ben maar eens goed ga bestuderen. En de kernvraag voor een beleidsplan knoop ik goed in mijn oren:

“Als we dit doen, hebben onze studenten er dan voordeel bij?” 

De kunst is om samen de ruimte bepalen en niet alle schuld op de inspectie te schuiven (“mag niet van …”). Advies van Myriam Lieskamp: pas regels toe of leg uit waarom je anders doet (verantwoorden waarom je dingen doet zoals je ze doet). Voor de professional betekent dit regie hebben en verantwoordelijkheid nemen.

Studenten hebben een goede relatie met docerende nodig om te kunnen leren en hij moet zelfstandig het leerproces kunnen doorlopen. Het draait dus altijd weer om de 3 psychologische basisbehoefte van intrinsieke motivatie: autonomie, relationele verbondenheid, competentie. Deze ZelfDeterminatie Theorie van Ryan & Deci komt in elk stuk dat ik schrijf voor de MLI wel terug. En zoals Myriam Lieskamp zegt dit geldt voor elke lerende, ook de levenslang lerende onderwijsprofessional (zie deze slide). En dat komt dus ook terug in de basisbegrippen van haar boek ‘Vertrouwen, verbinden en vakmanschap in het onderwijs’. Interessant leesvoer. Hoewel een beetje duur (€39,95) ga ik het toch maar aanschaffen. Weer iets op de stapel om te lezen.

groeten,
Judith

Ook Daniëlle Quadakkers heeft al geblogd over dit colloquium.

 

%d bloggers liken dit: