Zoekresultaten voor Dweck

Growth-mindset Carol Dweck #RSAnimatie

Via Pedro De Bruyckere zag ik deze prachtige animatie. We hebben al vaker aandacht geschonken aan de mooie RSA-animaties, ze zijn erg bekend van de top-animatie van Sir Ken Robinson – Changing Education Paradigms. Deze gaat over het onderzoek van Carol Dweck over fixed en growth mindset en het belang van feedback geven op het proces ipv het intellect van een kind te prijzen. Ook hierover is op dit blog al vaker geschreven.

Het duurt zo’n 10 minuten maar zeer de moeite waard om te bekijken.

How to help every child fulfil their potential. Ever wondered why kids say they’re bored at school, or why they stop trying when the work gets harder? Educationalist Carol Dweck explains how the wrong kind of praise actually *harms* young people.

Gastblogger Chris Kockelkoren over Carol Dweck ‘Teaching a growth mindsets’ #motivatie #MLI

Ha Marcel,

Krijg ik zo maar (ongevraagd!) een gastblogbijdrage van onze Chris Ko 🙂 in mijn mailbox. Leuk!
Chris is net als ik ook bezig aan een master bij Fontys, maar dan de master Pedagogiek. Dan heb je wel eens vaker dezelfde thema’s voorbij.

OUR 2bejammed GUEST: Chris Kockelkoren

Beste Marcel en Judith,

Tijdens een gesprek met mijn afstudeerbegeleider Rika Verhoef, heeft zij me gewezen op Carol Dweck, een professor aan de universiteit van Standford. Zij houdt zich al jaren bezig met de studie van motivatie van kinderen. Na het zien van haar presentatie in een conferentie van Young Minds ben ik onder de indruk geraakt van haar onderzoeksresultaten. Ik wilde dit zo snel als mogelijk delen met anderen en dacht aan een gastblog in 2beJAMmed. De tekst is ook onderdeel van mijn masterthesis in wording, dus ik hoop niet dat ik nu deze gastblog moet gaan refereren in mijn eigen thesis…maar dat is zorg voor later 🙂 .

Op een conferentie van Young Minds geeft Dweck (2013) een presentatie over de resultaten van jarenlang onderzoek naar de motivatie en doorzettingsvermogen. Zij heeft onderzocht dat kinderen twee soorten van mindsets kunnen hebben, te weten:
– fixed mindset
– growth mindset

Fixed mindset
Kinderen met een fixed mindset denken dat je een bepaalde hoeveelheid intelligentie hebt en dat je niet verder kunt groeien. Ze willen alleen maar intelligent lijken ten koste van alles, dus zij vermijden uitdagende opdrachten en gaan niet dieper in op de materie. Tenslotte kun je dan alleen maar meer fouten kunnen maken. Daarnaast denken deze kinderen dat als je slim bent, het vanzelf komt. Sterker nog, dat als je voor iets hard moet werken dan ben je dus niet slim. Zij verbergen fouten en zwakten en Dweck omschrijft dit gedrag als het motto van Homar Simpson: “Trying is the first step to failure”. In een onderzoek werd aan deze kinderen gevraagd wat ze zouden doen bij een nieuwe test als ze bij een voorgaande test een slechte score hadden behaald. De meeste gaven aan minder tijd aan het vak te besteden (had toch geen zin) en/of zouden gaan “cheaten”.
Kinderen in deze mindset hebben de neiging om snel op te geven en defensief gedrag te vertonen. Ze raken verveeld, geven leraar of studiemateriaal de schuld van hun falen.

Growth mindset
Kinderen met een growth mindset geloven dat de talenten en mogelijkheden kunnen groeien als je hard werkt en veel oefent. Zij genieten van het vele werk en dat geeft hun het gevoel dat ze iets leren. Deze kinderen nemen uitdagingen aan en zien tegenslagen als een vanzelfsprekend onderdeel van het leren. Ze leren dat het confronteren met fouten en zwakten een bijdrage levert aan het leerproces. Ook zij werden gevraagd wat ze voor een volgende test zouden doen als de voorgaande test een slecht punt had opgeleverd. Zij gaven aan dat ze nog meer uren in het vak zouden stoppen en nog harder zouden leren voor de toets.

Mindsets zijn beïnvloedbaar
Maar veel interessanter is dat Dweck (2013) aangeeft dat deze mindset kan worden beïnvloed. Afhankelijk van de beloningen die de kinderen krijgen kan een kind een mindset aannemen. Beloningen die de score koppelen aan hun intelligentie zetten kinderen in de fixed mindset modus. Kinderen waarbij de beloning wordt gekoppeld aan het proces (harde werken) zet hen in de growth mindset. Terwijl vele jaren verteld is dat je kinderen moet belonen voor hun werk, blijkt dat een verkeerde beloning averechts kan uitpakken. Beloning van de score in combinatie met de intelligentie van kinderen stopt (remt) het leerproces, terwijl belonen van de score in combinatie met het proces (harde werken) stimuleert het leren.
Als je dit doorvertaald naar de uitvallende studenten die verveeld zijn en afhaken dan moet je anders gaan beoordelen. We moeten niet beoordelen met onvoldoendes maar met een NOT YET. Dit betekent: je bent er nog net niet, maar je zit op de goede weg. Geen punten van 1 t/m 5 of 10,  of narratief (zeer slecht, slecht, onvoldoende) voor taken die nog niet voldoende zijn. Volgens Dweck stoppen we met dit soort beoordelingen het leerproces en geven we hiermee het verkeerde signaal. Vanaf nu zouden onvoldoendes moeten worden vertaald in NY (Not Yet) in plaats van NV (Niet voldaan) of nog demotiverender: een onvoldoende geven in de vorm van een cijfer.

Serious gaming
Je voelde hem waarschijnlijk al aankomen …. mijn onderzoek gaat immers over gaming. (Serious) Gaming stimuleert de growth mindset. Gamers tonen vaker de elementen van een growth mindset, zij blijven doorgaan totdat de oplossing is gevonden en geven niet eerder op. Sterker nog, ze willen meer en uitdagendere opdrachten (McGonical, 2011). McGonical beschrijft dat gamers stoppen met spelen als er geen uitdaging meer is en ze niets meer kunnen leren. In (serious) games wordt namelijk ook het proces vaak beloond en niet de intelligentie en je krijgt constante feedback over hoever je in het proces bent gevorderd. Dit past dus bij het verhaal van Dweck. Meer en meer redenen om meer gaming in het onderwijs toe te gaan passen.


Filmpje duurt maar 23 minuten 

Dank je wel Chris voor deze gastblogbijdrage. Dweck (en McGonical ook 😉 ) is al vaker in ons blog besproken. Tijdens een workshop breinleren heb ik voor de eerste keer kennis met haar gemaakt. En in mijn paper over Social Learning had ik in de eerste concepten ook een gedeelte over fixed en growth mindset opgenomen, dit is later door de reviewers gesneuveld 😉 Maar gelukkig heb ik nog dit platform, zie mijn paper en zout blog.

Succes verder met je thesis. En natuurlijk moet je dit blog opnemen in je referentielijst! 🙂
Judith

Al doorklikkend kwam ik uit op de Think & be happy website. Weer een pareltje over flow, creativiteit en leren en inmiddels toegevoegd aan mijn RSS-reader.

Passie en vastberadenheid

Ha Marcel,

Morgen verschijnt in de Nieuwsflits weer een een TEDtalk. Ik dacht dat deze nieuw voor me was, maar had m toch al eens eerder gezien en gedeeld. Het verhaal van de Amerikaanse psycholoog Angela Lee Duckworth over het begrip ‘Grit’ is ‘worth spreading’. Grit bestaat volgens haar uit passie, volharding en het nastreven van lange termijndoelen. Op grond van haar onderzoek stelt ze dat grit bepalend is voor succes en niet IQ.

Op een blog van Janneke Stielstra las ik een aantal handreikingen hoe je ‘Grit’ kunt ontwikkelen

Altijd goed om dit nog een keer goed in je oren te knopen. Voor elke leeftijdscategorie 🙂

Als je wilt weten hoe ‘Gritty‘ jij bent, doe dan de Grit Score Quiz op de website van Angela lee Duckworth 😉

Groet,
Judith

Nieuwe paden aanleggen #exploresocial

Hoi Marcel,

Vanmorgen las ik een blog van Remko Boers over wat een fiets zegt over veranderen en ontleren met een briljant filmpje over ontleren en onze brein.

Ik deelde dat via Twitter en ontving diverse reacties op. De vraag is natuurlijk welke gedeelte van het brein aan het leren cq ontleren is. En of dit zomaar klakkeloos vergeleken kan worden met allerlei ingewikkelde veranderprocessen (zoals het integreren van ict in het onderwijs). Maar het triggert wel om na te denken over de moeilijkheid van “nieuwe paden aanleggen’ (zoals Ilse dat verwoordde) en dat we zo snel terugvallen in oude en vertrouwde patronen. Ik denk dat we aandacht moeten schenken en begrip moeten hebben voor dit gedrag. En we hebben er immers allemaal ‘last’ van :), de een misschien wat meer dan de ander, afhankelijk van je mindset. Tijdens mijn studie heb ik geleerd dat niets zo moeilijk is als het veranderen van gedrag, het gaat in kleine stapjes.

We are living in a VUCA world, schreef ik eerder in mijn blog. VUCA is een acroniem van Volatility, Uncertainty, Complexity, Ambiguity. We leven in wereld waarin de verandering centraal staat en zekerheden er niet meer zijn. Het belang van flexibiliteit, veerkracht, wendbaarheid en weerbaarheid is onmiskenbaar. Daarom staat volgens mij social learning ook zo in de belangstelling. Ik volg de MOOC Social Learning nog steeds met grote belangstelling, vooral door te leren van inzichten van anderen die mijn visie weer aanscherpen.

Social learning is much more a cultural outcome than a process or a program to be followed.
Sahana Chattopadhyay

In de eerste 2 weken stonden vooral diverse (leer)theorieën centraal en wat nu het verschil is tussen informeel en sociaal leren. Nou daar ben ik nu wel uit. Volgens mij is informeel leren vooral leren zonder speciaal (leer)doel, waardoor het vaak onbewust gebeurt. Als het bewust gebeurt, gebeurt het vaak in een sociale context maar vanuit de intrinsieke motivatie van een individuele lerende. Sociaal leren is een vorm van informeel leren maar kan volgens mij ook binnen het formele leren, doordat je het samenwerken en open kennis delen centraal stelt (zie mijn blog over Work & Learn Out Loud)

Working out loud is working in an open, generous, connected way so you can build a purposeful network, become more effective, and access more opportunities.

Leren vraag om je open te stellen en te reflecteren op je eigen kennis en houding, en vragen wat anderen hier van vinden. Dus … 🙂

Groeten
Judith

Goed bezig! De kracht van complimenteren.

Hi Marcel,

Complimentjes geven is belangrijk. En jij geeft ze gul. Goed van je!

Is het geven van complimentjes wel zo simpel?

Tijdens mijn studie is het elkaar feedback geven erg belangrijk. Volgens mij hoort bij feedback geven ook complimenteren. Volgens het feedback onderzoek van Hattie & Timperley is het prijzen van studenten (lof, beloning, badges) het minst van invloed op hun prestaties. In een eerder blog heb ik hierover al eens mijn twijfels geuit. Want toch vinden we een ‘like’ op Facebook fijn en zijn badges in games ook leuk.

Maar wat is nou een goed en effectief compliment? Op het blog van OAB Dekkers las ik de voordelen van het geven van complimenten vanuit het gedachtegoed van oplossingsgericht werken (Cauffman & van Dijk, 2014):

  • Je toont dat je aandacht hebt voor wat de ander goed doet.
  • Je bouwt aan een coöperatieve werkrelatie.
  • Je verstevigt het zelfbeeld en het zelfvertrouwen van de ander.
  • Je helpt de ander met de neus in de richting van mogelijke oplossingen te gaan staan (in plaats van de neus in problemen te blijven steken).
  • Je creëert een sfeer van vertrouwen en samenwerking, waardoor meer inzet mag worden verwacht om gewenste veranderingen in gang te zetten.
  • Je biedt de ander kracht om meer te doen wat werkt.

Dit gunnen we een ander (familie, vriend, medewerker, collega, student) toch allemaal?

Om complimenten te geven die effectief zijn moet het compliment naar iets verwijzen dat echt gebeurd is of wat de ander zelf gedaan heeft. Het compliment moet realistisch zijn (niet overdrijven) en het moet bruikbaar zijn voor de ander zodat hij/zij daar stappen vooruit kan zetten in de richting die hij/zij wilt. En zwijg als je het niet echt meent!

In het onderwijs zijn we zo gewend om te zeggen wat fout is ipv goed. Denk maar aan de rode pennen (of rode wijzigingen in een Word-document *brrr*) of aan wat boven toetsen staat ’30 fout, een 7′ ipv ’70 goed,een 7′ punten. Nee, dat is in de gamewereld wel anders 🙂 Chris Kockelkoren heeft hierover al eens geblogd: de mindsets van Dweck. Onlangs heeft zij weer een mooie TEDtalk gehouden over de kracht van geloven dat je kan verbeteren. En de power van YET. Zij roept docenten op te stoppen met het geven van onvoldoendes, of niet voldaan!
Ik merk het in mijn eigen studie ook. Het geven van onvoldoendes werkt zo demotiverend. Ik voel me dan zo dom. Als je als feedback krijgt ‘bijna goed, nog niet helemaal’, zou dat (in ieder geval voor mij) een stuk fijner zijn.

Carol Dweck benoemt twee vormen van complimenteren: procescomplimenten en eigenschapcomplimenten. Bij complimenten over het proces prijs je de ander voor zijn of haar goede inspanning of effectieve strategie (“Je hebt vast hard gewerkt” of: “Je zult wel een goede aanpak gebruikt hebben.”). Bij eigenschapcomplimenten complimenteer je de ander met een eigenschap, een interne, vastliggende kwaliteit (“Je hebt het goed gedaan, je moet wel erg slim zijn”). Dweck heeft onderzocht dat procescomplimenten effectiever zijn en meer een growth mindset bevorderen (men is meer bereid om uitdagingen aan te gaan) dan complimenten over de eigenschap van iemand. Bij complimenten over eigenschappen zijn we sneller geneigd uitdagingen te vermijden, eigenschappen zijn immers onveranderbaar (fixed mindset). Zie ook onderstaande uitleg.

We zijn vaak niet zo gul met het geven met complimenten omdat we het gevoel hebben dat het overdreven is. Je moet inderdaad zwijgen als je het niet echt meent, maar mensen vinden het zeker fijn om te horen als ze iets goed hebben gedaan. Daar niets over te zeggen kan worden uitgelegd als “het zal wel niet goed zijn, ik hoor nooit iets”. Twijfel en onrust zal een leerproces vrijwel zeker negatief beïnvloeden.

Toch zijn niet alle complimenten effectief. In het eerdergenoemde OAB Dekkers blog werd een onderzoek van Kohn aangehaald: complementen kunnen zelfs schadelijk zijn. Complimenteren voor lage prestaties kan de boodschap geven dat er te weinig van je wordt verwacht, terwijl overcomplimenteren als neerbuigend of beledigend kan overkomen. Ik moest wel even instemmend knikken toen ik de term ‘compliment-verlamming’ las, dat herken ik wel 😉 Ik heb het je volgens mij ook wel eens gezegd. Ik heb vaker tijdens mijn studie te horen gekregen dat ik dit toch ‘gemakkelijk’ kan … onbewust levert dat een verwachting die je dan vervolgens niet waar kunt maken, met faalangst als resultaat.

Tja, het lijkt zo gemakkelijk, complimentjes geven. Als ik deze onderzoeken dan weer lees, lijkt het dan toch weer niet zo. Of wordt het moeilijker gemaakt dan dat het is?

Wij zijn goed bezig!
Judith

%d bloggers liken dit: