Onderzoek. Wat een feest. #mli

Ha Marcel,

Vorige week zei iemand me: “zie je onderzoek maar als jouw feestje”. Ik dacht toen: “it’s my party and I cry if I want to”. Zo’n feest vond ik het opzetten van een onderzoeksvoorstel tot dan toe niet. Mijn posterpresentatie (voorwaardelijk voor mijn beoordeling) 2 weken geleden was geen succes.

LA5_Poster

Mijn poster vond men mooi. Mijn onderzoek actueel. Maar ik was super zenuwachtig, en dat voor mijn eigen onderzoeksgroepje. Zo maf. Als feedback kreeg ik dat ik op mijn eigen expertise moet vertrouwen (Heb ik volgens mij al een paar keer gehoord het afgelopen jaar ;) ). Na afloop van mijn presentatie had ik wel het gevoel dat thema van het ondrzoek goed bij me paste, maar dat het onderzoek zelf nog niet zo uit de verf kwam. Na een gesprek met een medestudent kwam een ander idee boverdrijven. Van mijn netwerkanalyse switchte ik naar een Zuydtweepanalyse. Na de laatste bespreking vorige week met mijn begeleider twijfelde ik nog steeds.

En of het toeval of niet. Vorige week dinsdag stond een afspraak gepland met een onderzoeker van de opleiding ergotherapie. Zij wilde met mij over een project sparren, dat uiteindelijk ook om online kennisdelen draaide en zo kwam mijn onderzoek ter sprake. Zij zag mogelijkheden voor mijn onderzoek tijdens het curriculumherzieningsproces dat in september start bij haar opleiding. We zagen een win-win situatie :) . En ik veranderde weer mijn onderzoeksopzet, maar nu geen twijfels meer. Wel over de deadline voor het inleveren van mijn onderzoeksvoorstel. Ik had niet meer zoveel tijd omdat ik het weekend andere plannen had ;) Woensdag maar geaccepteerd dat mijn onderzoeksvoorstel waarschijnlijk nog niet aan alle beoordelingscriteria zou kunnen voldoen. Dat gaf rust.

Dus ben ik vrijdag met al mijn studiespullen in de auto gestapt en toch op weg gegaan naar de Brouwersdam. Op naar Concert@Sea. En ik heb genoten. Van de mensen, van het mooie weer (maar 10 regeldruppeltjes gevoeld en 2 prachtige zonsondergangen gezien) en van de muziek natuurlijk. Het meest bijzondere was het akoestisch strandconcert van Stu Larsen. Ik had nog nooit van deze Australische troubadour (bluesfolk) gehoord, maar het was geweldig. Het geluid van de zee gecombineerd met deze bluesfolk music. Super! Daarna Passenger op het grote podium, een man alleen met zijn gitaar. Hij kreeg 40.000 man stil. Bijzonder. Ook Stu kwam nog een liedje met hem zingen. Op YouTube vond ik deze akoestische versie (met het geluid van de Australische wind!) van zijn mooie nummer en prachtige tekst: Life’s fot the living. Stu Larsen zingt hier ook mee.

Het onderzoeksvoorstel is ingeleverd. Over twee weken hoor ik wat ik nog moet aanpassen. En daar ga jij me bij helpen, toch? :)
Straks naar Eindhoven om het einde van het 1e studiejaar van de MLI lekker af te sluiten met een barbecue. “Life’s for the living so live it”, dat moet ik maar goed in mijn oren knopen als ik volgend jaar studie weer zo aan het stressen ben.

Judith

The military case for sharing knowledge [TEDtalk]

Hallo Marcel,

Je weet dat ik de laatste weken druk bezig ben met denken, schrijven, schrappen aan mijn onderzoeksvoorstel voor mijn studie. Mijn onderzoek is gericht op (hoe kan het ook anders) kennisdelen, wat meer specifieker online kennisdelen, en nog wat meer ingekaderd (maak het klein): online kennisdelen via Twitter. Kennisdelen (en zeker online) is nog niet vanzelfsprekend binnen onderwijs, maar zeer zeker niet binnen het leger. Tenminste dat dacht ik. In deze TEDtalk vertelt generaal Stanley McChrystal hoe het delen van informatie hen juist verder bracht in de strijd tegen Al Aqeda. In deze korte TED talk doet deze generaal veel mooie uitspraken, zoals:

So we did, and a lot of people got upset about that, but as we passed that information around, suddenly you find that information is only of value if you give it to people who have the ability to do something with it. The fact that I know something has zero value if I’m not the person who can actually make something better because of it. So as a consequence, what we did was we changed the idea of information, instead of knowledge is power, to one where sharing is power. It was the fundamental shift, not new tactics, not new weapons, not new anything else. It was the idea that we were now part of a team in which information became the essential link between us, not a block between us.

Groet,
Judith

via Bas van de Haterd op HNW blog

Zuyd Bibliotheek. Van transitie naar transformatie.

Hallo Marcel,

De medewerkers van Zuyd Bibliotheek komen regelmatig bij elkaar om in gezamenlijkheid de koers voor de toekomst uit te zetten. Zo ook vanmiddag. Op het programma stond een presentatie van oud-collega Leen Liefsoens. Helaas moest zij dinsdag onverwachts afzeggen. Jack kwam bij mij polsen :) Ik dacht meteen aan Daniëlle Quadakkers. Ze woont in Heerlen, kent de club ook. En na een telefoontje was zij bereid om samen met mij de presentatie te verzorgen. Gelukkig had Leen het al wel voorbereid. Op basis van haar prezi heb ik er het verhaal van Daniëlle en mij van gemaakt.

In 2013 was ik betrokken als counterpart bij het visietraject van Zuyd Bibliotheek. Daarna heeft Jack Pleumeekers het roer overgenomen. Samen met zijn club is hij aan de slag de uitgangspunten van het visiedocument binnen de kaders van de nieuwe strategie van Zuyd om te zetten in stappen naar de toekomst. In onze inspiratiesessie hebben Daniëlle en ik trends geschetst over de impact van technologie op de samenleving en het onderwijs en de verwachtte invloed op de bibliotheek(organisatie). Veranderingen, technologisch of organisatorisch gaan niet vanzelf. We zijn onze presentatie geëindigd met het prachtige filmpje van Jan Bommerez. Al surfend kwam ik nog meer mooie filmpjes tegen. Ik kon ze niet allemaal laten zien. Daarom hier nog eentje van Jan Rotmans (die we gehoord hebben op TEDxMaastricht).

Dank! Dank! Dank! Daniëlle. Het was super dat je op zo’n korte termijn dit voor Zuyd wilde doen. Ik vond het erg leuk om dit samen met jou te doen. En … hebben we al weer wat bewijsmateriaal voor ons beeldverslag voor de Master Leren en Innoveren! :)

Judith

DanielleJudith

De school als aantrekkelijke leer- en werkplek in 2030

Ha M!

Net als wij denken ook onze vrienden uit Vlaanderen na over hoe het onderwijs er in de toekomst uit zal (moeten/gaan) zien. Deze toekomstverkenning leverde een mooie visie op.

Na een verkennende fase (literatuurstudie, interviews, focusgroepen en een scenario-oefening) kreeg een creatief team 5 dagen de tijd en de ruimte om een en ander door te denken, te dromen en te ontwerpen hoe de toekomst van het onderwijs er zou kunnen uitzien. Zij ontwikkelden uitdagende toekomstbeelden over leren en onderwijzen in Vlaanderen in 2030.
Bron: De school als aantrekkelijke leer- en werkplek in 2030

Gevisualiseerd in onderstaand filmpje. Hier zie je het leerpark dat 24 uur per dag open staat (leren en leven horen immers samen) ga je op zoek naar de beste versie van jezelf. De leraar werkt in een leerteam, want ook leraren leren bij in de leeracademie. En je wordt beloond met edu’s.

Alle bekende thema’s waar mijn medestudenten en ik onderzoek naar doen (talentontwikkeling, gamification, feedback, samenwerken, leven lang leren, kennisdelen) komen voorbij. Het is een mooie, maar bekende toekomstvisie.

Groet,
Judith

Via Kessel & Smit

Neurogaming

Neurogames are a “collection of technologies that incorporate your full nervous system into gameplay”

Ha Marcel,

Terwijl jij je opmaakt voor je reis richting Boston voor de Games for Health 2014, lees ik op Extended Limits een blog over de toekomst van het gamen: neurogames. Blijkbaar is begin mei een Neurogaming Conference in San Francisco geweest (was ook leuk geweest ;) ). Benieuwd of jij op het congres in Boston ook gaat horen over ‘welnes neurogaming’ of ‘therapeutic neurogaming’. Want volgens het YouTube kanaal van het congres wordt neurogames niet alleen gebruikt voor de fun maar ook voor gezondheidszorg en onderwijs. Gaat dat zien!

Heb jij op Kickstarter het PrioVR spelpak gespot? Samen met je Oculus Rift zorgt dat voor een complete spelervaring :)

Goede reis!
Judith

Bron: Marco Leeuwerink: Neurogames: de toekomst van gamen (Extended Limits)

Ray Kurzweil: “Get ready for hybrid thinking” [TED]

Goedemorgen Marcel,

Hij doet het weer. Ray Kurzweil spiegelt ons weer een ondenkbare toekomst voor: nanorobotjes in ons brein. Twee jaar geleden publiceerde hij het boek: How to create a mind: the secret of human thought revealed. Op basis van analyseren van data van breinonderzoek schrijft hij in zijn boek en vertelt hij in deze TEDtalk ‘Get ready for hybrid thinking‘  over het vergroten van de neocortex met behulp van niet-biologische neocortex.

Over een jaar of 20 zou onze neocortex door middel van nanorobotjes verbonden kunnen worden met een ‘cloud neocortex’…..

Amazing!

Dat is pas een echt buitenboordbrein! ;)

Judith

Onderzoek. “En ik zeg open moet het zijn!” #MLI

Ha Marcel,

Vandaag heb jij weer wat stappen gezet richting realiseren van jouw droomonderzoek: Collaborative Alternate Reality Gaming in Patient Care. Op jouw eigen manier heb jij de jury proberen te enthousiasmeren voor jouw promotieonderzoek.
Ook ik ben een beetje met onderzoek bezig ;) Voor mijn masterstudie heb ik de afgelopen 4 dagen uren op mijn studeerkamertje gewerkt aan mijn onderzoeksvoorstel. Gisteren heb ik hem aan mijn beoordelaar opgestuurd voor feedback.

We zijn allebei nieuw in de onderzoekswereld en ik (zal verder voor mezelf spreken ;) ) ben toch redelijk verbaasd over de starheid van dit wereldje. Alles moet volgens vaste regeltjes. De wijze waarop ik het verslag moet vormgeven, het aantal woorden, de manier van dataverzamelen, transcriberen van interviews. Pfff … en dan hebben we het nog niet over de APA …

Op Twitter zag ik een tweet voorbij komen met een blogbericht en de uitdagende titel: In 5 stappen naar Open Science – niet voor mietjes. Open Science wordt hier gedefinieerd als “het zo vroeg mogelijk delen van wetenschappelijke kennis, resultaten en data”. Kijk daar kan ik wat mee :)

Wat zijn dan die 5 stappen?

  1. Connect
  2. Betrek niet-wetenschappers
  3. Deel alles wat je hebt
  4. Laat je fouten zien
  5. Droom groter

Door samenwerking met wetenschappers en niet-wetenschappers, je data open te delen waardoor innovatie gestimuleerd wordt (power of the crowd), verder te kijken dan alleen je eigen onderzoeksgebiedje raken mensen verbonden en enthousiast over je onderzoek.

Op dit grensvlak waar kennis wordt gedeeld, gebeuren bijzondere dingen.

En dan hebben ze in dit blog van Studio Lakmoes over het échte onderzoek. Ik ben maar een beetje aan het rommelen in de marge. Maar hoop wel door mijn onderzoek (hoe klein dan ook) over open online kennisdelen iets van beweging binnen Zuyd te bewerkstelligen. Ik ben er van overtuigd dat door de technologische ontwikkelingen en vooral door social media de samenleving, het onderwijs en uiteindelijk ook het onderzoek veranderen gaat / aan het veranderen is.

En net zoals Thé Lau, hier voor de eerste en laatste keer, eergisteren op Pinkpop, zeg ik Open moet het zijn!

Of is dit nu de ‘blinde vlek’ waarvoor ik bij mijn onderzoek moet oppassen? ;)

Judith

Research: Collaborative Alternate Reality Gaming in Patient Care

Beste jury, beste bezoeker, beste Judith,

Van harte welkom op deze weblog, waarin ik samen met mijn collega Judith van Hooijdonk onze ervaringen op het gebied van innovatie en onderwijs deel. Deze post staat in het teken van mijn aanvraag voor de promotiebeurs voor leraren 2014.

Op dinsdag 10 juni heb ik daar onderstaande toelichting gegeven op mijn onderzoek:

Deze presentatie is met Layar verrijkt. Download de app en ga op zoek naar de knoppen en links voor extra informatie

 

Om juist in 8 minuten een onderzoek en een idee uit te leggen waar je de komende 5 jaren (minimaal) mee bezig gaat zijn, dat is erg lastig. In die 8 minuten (en 17 minuten ondervraging) kun je niet alle informatie kwijt die je wil geven. Je kunt er niet alle inspiratie delen die je in de afgelopen tijd gekregen hebt. Je kunt er niet vertellen over de moeilijkheden die je verwacht en hoe je denkt die aan te pakken. En je kunt niet uitwijden over de projecten die je rondom gaming in onderwijs al gedaan hebt en de lesson’s learned die je daarvan hebt meegenomen.

Wat is er niet aan bod gekomen? Een kort overzicht:

    • De ‘vaste’ lezer zal wel al zuchten, maar ik heb het niet of nauwelijks over Jane McGonigal kunnen hebben. Niet over haar inspirerende TED Talks. Niet over haar boek: “Reality is Broken” en al zeker niet over de ontmoeting die ik met haar gehad heb en het (twitter) contact over onderzoek rondom SuperBetter. Ik heb ook niet kunnen vertellen over de onderzoeken rondom SuperBetter die ik al aan het volgen ben van: Lise Worthen-Chaudari en Ann Marie Roepke.

IMG_5232

  • Ik heb niet genoeg kunnen vertellen over Games 4 Health Europe, over het congres in Boston rondom Games 4 Health waar ik volgende week naar toe mag. En over onze bezoeken aan de Educause en de Surf Onderwijsdagen, waarin we rondom het gebied van gaming in het … veel inspiratie op hebben gedaan.
  • Ik heb onvoldoende mijn trots kunnen tonen over mijn college docenten bij projecten als ‘minor de DigiCoach’ (Awardwinning!), Minor Web&Beyond, SoMeGa en andere ‘gaming’ onderwijsvormen die we gemaakt hebben. Hopelijk is het duidelijk geworden dat het maken van een game een kwestie is van vaak spelen, vaak herbouwen, veel met de ‘spelers’ praten en steeds weer opnieuw aan de spelmechanismes werken. Vooral de DigiCoach en Aan ‘m Game ze hebben me dat geleerd.
  • Ook de VRRROOM en ZuydRobotics is niet aan bod gekomen. Juist projecten waarin dat ik had kunnen laten zien dat je met de energie, inzet en de passie van studenten enorme stappen kunt maken. Stappen die vaak nog sneller gaan dan dat je zelf verwacht, maar dat het neer komt op het raken van de juiste snaar.
  • Om nog maar te zwijgen over… (grijns, ons gehele blog is wat dat betreft een verzameling van inspiratie en innovatie)

Niet dat ik de illusie heb dat de jury, de posts in deze blog kan meenemen in haar oordeel, maar ik denk wel dat het allemaal ondernemende professionals zijn die wellicht via deze blog weer op nieuwe ideeën en suggesties komen voor hun eigen werkveld. If so, mission accomplished!

Groet Marcel

 

Interviewen met de Post-It methode #mli

CC-BY-NC-ND Peter Guthrie

CC-BY-NC-ND Peter Guthrie

Ha Marcel,

Je weet dat ik momenteel even afstand probeer te nemen van het werk zodat ik de komende week kan concentreren op mijn onderzoek voor mijn masterstudie. Het onderwerp mijn onderzoek draait om (hoe kan het ook anders) online kennisdelen. Het onderzoek wordt een kwalitatief onderzoek. Ik ben nog aan het bedenken of het het actieonderzoek of toch een beschrijvend onderzoek wordt. In ieder geval wordt het geen grootschalige enquête maar een onderzoek mbv interviews. Dat had ik eigenlijk al op basis van het college van Gerben Moerman besloten. Het enige waardoor ik een beetje terughoudend ben, is dat ik minstens 5 interviews helemaal moet transcriberen. Dus alles woordje voor woordje uittypen (de euhs en ahs hoeven niet ;) ) En 1 uur interview kost 8 uur uitwerken. Tsja …. Nu hoor ik van onderzoekers dat dit eigenlijk niet zinvol is, maar ja als het door de opleiding geëist wordt wat doe je dan?

Of ben ik weer eens eigenwijs? :)

Door mede-student Mieke Haverkort werd ik geattendeerd op De Post-It-interviewmethode. Hartger Wassink op zijn blog De Professionele dialoog hierover:

De Post-It-interviewmethode is gebaseerd op de Rich Picture Methode (Monk & Howard, 1998). In deze methode worden interviews gestructureerd aan de hand van een tekening of schema die tijdens het interview door de geïnterviewde zelf worden gemaakt. Het schema wordt opgebouwd op zelfklevende notitieblaadjes: vandaar de naam ‘Post-It’-methode. Zie ook de CPS-uitwerking.

In het kort komt het erop neer dat de geïnterviewde gevraagd wordt om op drie momenten het interview tot dan toe samen te vatten in trefwoorden. Deze trefwoorden worden opgeschreven op zelfklevende notitieblaadjes. Aan het eind van het interview wordt de geïnterviewde gevraagd om de notitieblaadjes te ordenen, zodanig dat ze een goede weergave van het interview zouden geven. Manieren van ordening:

  • Naar prioriteit (het belangrijkste bovenaan)
  • Naar cluster (wat hoort bij elkaar?)
  • Naar beïnvloeding (hoe is de ene factor van invloed op de andere?)
  • (een andere manier, die beter bij je onderzoeksvraag past)

Het interview resulteert dan:

  • een schema van trefwoorden die door de geïnterviewde met elkaar in verband zijn gebracht;
  • de uitleg die de geïnterviewde daarbij geeft;
  • de aantekeningen van de onderzoeker tijdens (en na) het interview en
  • de opname van het interview zelf.

Voor de analyse kan het schema, met de uitleg van de geïnterviewde, het uitgangspunt vormen; de opname (laat staan de volledig uitgewerkte tekst) dient vooral als achtergrondinformatie, en niet als primaire bron.

Als ik dan lees dat het belangrijkste voordeel van deze methode het opleveren van een grotere validiteit van het onderzoek is, dan kan je toch niet anders dan deze methode omarmen. De geïnterviewde reflecteert meteen op het gesprek en de methode geeft feedback. Daarnaast is het een instrument voor de interviewer om het gesprek te sturctureren. En het scheelt tijd. Het interview hoeft niet geheel uitgetypt en per zin geanalyseerd te worden omdat samenvatten, aanduiden van belangrijkste factoren en samenhang door de geïnterviewde zelf is gedaan.

win-win-situatie lijkt me zo :)

Ik ga het in mijn onderzoeksopzet inbrengen. Ik ben benieuwd naar de feedback die ik hierop zal gaan krijgen.
Groet,
Judith

Onderwijs 2025 & Zuyd #hbo2025 #mli

Dag Marcel,

Gisteren las ik via het weblog van Pedro DeBruyckere het essay van Dirk Van Damme over de toekomst van het hoger onderwijs. Prof. Dr. Van Damme is hoofd van het Centre for Educational Research and Innovation (CERI) bij bet Directorate for Education and Skills bij de OESO te Parijs, een man die weet waar hij het over heeft. Dit essay is speciaal geschreven voor het nieuwe strategisch plan 2025 van de Vereniging Hogescholen. Wist je dat alle hbo-bestuurders nu in ons mooie Zuid-Limburg zitten om over deze toekomst na te denken?

Op hun site HBO2025 staat te lezen

Het hbo telt ruim 440.000 studenten. Eenmaal afgestudeerd leveren zij een belangrijke bijdrage aan de Nederlandse kenniseconomie. Zij worden opgeleid voor een maatschappij die een steeds grotere dynamiek laat zien en die andere eisen aan hun beroepspraktijk stelt. Hogescholen spelen in op die maatschappelijke veranderingen. Hoe zij dat doen, staat centraal in het strategieproject #hbo2025 over de toekomst van het hoger beroepsonderwijs. Eindresultaat is een nieuwe strategische agenda voor het hbo.

Ik hoop dat onze bestuurders er ook bij zijn en dat zij gisteren de inspirerende Jelmer Evers hebben gehoord (“veranderen docenten niet dan verander het onderwijs ook niet”) of de lector Play Design & Devolopment (“spellen dagen ons uit, onderwijs moet ons uitdagen”) hebben gehoord.

In het essay ‘Hoger onderwijs: een systeem met wankele grondvesten‘ stelt Dirk Van Damme een drietal duidelijke vragen, vooral om discussie op te roepen:

  1. Zijn ’21st century skills’ nog op het continuüm academisch versus professioneel te plaatsen?
  2. Zullen nieuwe, flexibelere vormen van onderwijs het antwoord zijn op verdere massificatie en nieuwe vormen van participatie?
  3. Zullen globalisering en technologie hoger-onderwijsinstellingen uit elkaar halen?

Zuyd heeft onlangs een mooi onderwijsvisie neergelegd met een drietal uitgangspunten:

  • Praktijkgerichte leeromgeving
  • Verbinding van onderzoek en onderwijs
  • Leren in communities

Het is een kader van waaruit iedere opleiding een vertaling naar de eigen, specifieke omgeving maakt.

Het essay van Van Damme is interessant omdat het vragen stelt als: Leiden we onze studenten wel op voor beroepen van de toekomst? En krijgen zij genoeg bagage mee om met te participeren in die snel veranderende samenleving met grote onvoorspelbaarheid? En definiëren we curricula en eindcompetenties niet op basis van achterhaalde onderwijsmodellen? (Deze laatste is in het kader van mijn master MLI waarin ik onlangs onderwijs moest ontwerpen met leerdoelen – trapmodellen – rubrics wel een heel interessante ;) ).

Enkele interessante citaten:

Tendensen om beroepen en competenties tot in de details te beschrijven en te vertalen naar kwalificatiekaders, zoals het European Qualifications Framework, hebben wellicht verduidelijking gebracht op een aantal vlakken, maar gaan uit van een erg stabiele sociaal­ economische omgeving, en riskeren nu vooral tot verstarring te leiden ten aanzien van snel veranderende realiteiten op de werkvloer.

Mijn verwachting is dat dit ook de participatievormen die we momenteel kennen in het hoger onderwijs drastisch zal gaan beïnvloeden. Nederland kent een bescheiden stijging van deeltijdtrajecten, maar heeft nog een vrij lage participatie van werkenden en studenten ouder dan 3O jaar. Dat heeft veel te maken met de aanbodstructuur van opleidingen, hoewel ook de vraagzijde niet echt gestimuleerd wordt. Het lijkt niet overdreven te stellen dat we momenteel niet in staat zijn om onderwijs aan te bieden via de kanalen en met behulp van media en techno­logie die veel meer mensen dan vandaag in staat zou stellen om zich verder bij te scholen en te kwalificeren.

Aan de andere kant neemt het belang van instellingen ook af. In het onderzoek bijvoorbeeld zijn samenwerkingsverbanden op mondiaal vlak vaak op heel andere manieren georganiseerd. Netwerken nemen geleidelijk delen van de institutionele kerntaken over. Communicatietechnologieën maken verbanden mogelijk die elke beperking in tijd­ en ruimte overstijgen.

Technologie heeft toch een grote impact. Het verandert de samenleving, dus ook het onderwijs. Dat kan niet anders. Lees zijn essay! Ik zal het binnenkort ook delen via de Nieuwsflits. Momenteel zijn wij als I-adviseurs betrokken bij de upgrade van het Strategisch ICT-plan voor Zuyd. Allemaal punten die wij in de discussie met de faculteiten meenemen.

Groet,
Judith

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 40 andere volgers

%d bloggers like this: